هدف از این نوشته فقط در میان گذاشتن خاطره ای کوچک است با شما عزیزان... باشد که همیشه شکرگذار نعمتهای بیکران لطیفِ بی همتا باشیم و قدر لحظات با هم بودن و سلامتی را بدانیم...
امسال اولین سالی بود که حداقل یکی از خانواده-هامون رو در لحظات تحویل سال کنارمون نمیدیدم! به یاد سالهای قبل، مخصوصا پارسال که با مامان و بابا اینا و خواهرام بودیم و با محبتهاشون توی مسافرتی که به مالزی داشتند کلّی بهمون خوش گذشت؛ همراه با بیجناق و خواهر خانومی هم که دیگه لطفش بیشتر بود... به یاد سالهای قبلش که سعادت داشتیم با مامان جون و باباجون و بقیهء عزیزان سال تحویل رو کنار بارگاه نورانی و با صفای امام رضا باشیم... به یاد توپ در کردنِ سر تحویل سال و ناقاره زدن توی حرم و به یاد برنامه های زندهء تلویزیونی که برای رسید لحظهء تحویلِ سال ثانیه شماری میکردند...
امسال اما از چند روز مونده به آخر سال، بیجناق و خواهر خانومی ما و شاهد رو دعوت کرده بودن که اون دقایق رو کنار هم باشیم؛ سال تحویل و جشن (پنج + یک) نفرهء کم سروصدای ما بدون هیچ هیجان خاصی برگزار شد؛ چند روبوسی و چند کلام تبریک چیزی بود که ساعت 19:44 اون شب رو از شبهای دیگه متمایز میکرد... و بعد از گذشت چند دقیقه، نماز مغرب رو به جماعت خوندیم... دیرتر، مهدی تسلطی هم به ما ملحق شد... تا قبل از صرف شام، گذشت دقیقه های اون شب به میوه و شیرینیهایی که زحمتشون رو بیجناق و خواهر خانومی کشیده بودند... و تلاشهای ما برای تماس تلفنی با بزرگترها و تبریک سالِ نو؛ با وجود مشکلات ارتباطی و اختلال خطهای تلفن؛ اما بالاخره تونستیم با عزیزانمون تماس بگیریم و تبریک بگیم! نبودنشون کنارمون خیلی محسوس بود، اما همینکه باهاشون صحبت کردیم برامون لطف خاصی داشت...
گذشت تا رسیدیم به اصل ماجرا! یعنی شام استثناییِ اون شب... ابتکاری از بیجناق و خواهر خانومی که هممون رو غافلگیر کرد و شد خاطرهء تحویل سالِ ما... غذایی بود که تا اون شب نخورده بودیم! باقالاپلو با رونِ بوقلمون!!! فوق العاده خوشمزه و به یادماندنی بود... این بود که اون شب رو هم به خاطرات خوشمون اضافه کرد (البته مِنهای بودنِ کنارِ خانواده-هامون)
امسال اولین سالی بود که حداقل یکی از خانواده-هامون رو در لحظات تحویل سال کنارمون نمیدیدم! به یاد سالهای قبل، مخصوصا پارسال که با مامان و بابا اینا و خواهرام بودیم و با محبتهاشون توی مسافرتی که به مالزی داشتند کلّی بهمون خوش گذشت؛ همراه با بیجناق و خواهر خانومی هم که دیگه لطفش بیشتر بود... به یاد سالهای قبلش که سعادت داشتیم با مامان جون و باباجون و بقیهء عزیزان سال تحویل رو کنار بارگاه نورانی و با صفای امام رضا باشیم... به یاد توپ در کردنِ سر تحویل سال و ناقاره زدن توی حرم و به یاد برنامه های زندهء تلویزیونی که برای رسید لحظهء تحویلِ سال ثانیه شماری میکردند...
امسال اما از چند روز مونده به آخر سال، بیجناق و خواهر خانومی ما و شاهد رو دعوت کرده بودن که اون دقایق رو کنار هم باشیم؛ سال تحویل و جشن (پنج + یک) نفرهء کم سروصدای ما بدون هیچ هیجان خاصی برگزار شد؛ چند روبوسی و چند کلام تبریک چیزی بود که ساعت 19:44 اون شب رو از شبهای دیگه متمایز میکرد... و بعد از گذشت چند دقیقه، نماز مغرب رو به جماعت خوندیم... دیرتر، مهدی تسلطی هم به ما ملحق شد... تا قبل از صرف شام، گذشت دقیقه های اون شب به میوه و شیرینیهایی که زحمتشون رو بیجناق و خواهر خانومی کشیده بودند... و تلاشهای ما برای تماس تلفنی با بزرگترها و تبریک سالِ نو؛ با وجود مشکلات ارتباطی و اختلال خطهای تلفن؛ اما بالاخره تونستیم با عزیزانمون تماس بگیریم و تبریک بگیم! نبودنشون کنارمون خیلی محسوس بود، اما همینکه باهاشون صحبت کردیم برامون لطف خاصی داشت...
گذشت تا رسیدیم به اصل ماجرا! یعنی شام استثناییِ اون شب... ابتکاری از بیجناق و خواهر خانومی که هممون رو غافلگیر کرد و شد خاطرهء تحویل سالِ ما... غذایی بود که تا اون شب نخورده بودیم! باقالاپلو با رونِ بوقلمون!!! فوق العاده خوشمزه و به یادماندنی بود... این بود که اون شب رو هم به خاطرات خوشمون اضافه کرد (البته مِنهای بودنِ کنارِ خانواده-هامون)
۱ نظر:
seyed azizam salam,,agha khoshhalam ke belakhare tonestam ziba nazari baraye shoma bezaram,akhe moddati bood nemitoonestam baraye posthat naar bezaram,,,ye jooraee rafte bood roo asabam,,,ama khoda ro shokr belakhare shod ke beshe
eyd bar shoma azizan mobarako meymoon,,,
che roone booghalamooni zadid ,, nooshe jan ,jaye ma khali,,
ishalla be zoodi didarha taze beshe,,,doostetoon daram
dar panahe agha emam zaman payande bashid
ya ALI
ارسال یک نظر