من و همسرم

تعطیل....

2009-06-15T11:57:00.003+08:00

تولد خانومی + برگشت یاسر اینا به ایران

2009-05-02T15:46:00.009+08:00

بالاخره هر چند مختصر تولد خانومی رو کنار یاسر و خواهر خانومی جشن گرفتیم و ساعتی دور هم بودیم به بهانهء بیست و هشتمین سالروز... (بازهم تولدت مبارک)

روز بعد از آخرین امتحان دورهء فوق لیسانس! اینم خودش جشن گرفتن داره... بله، دورهء فوق لیسانس خانومی هم داره تموم میشه. چند روزیه که با کلاسها و امتحانات برای همیشه خداحافظی کرده و انشاءالله حدود یکماه دیگه هم پایان نامه اش رو هم تحویل میده. از همینجا بازم بهش تبریک میگم و براش آرزوی موفقیت و سربلندی دارم در تمام مراحل زندگی...

اما بگم براتون از خداحافظی بیجناق و خواهر خانومی با مالزی...
پس از چهار سال و اندی، بالاخره رفتند از مالزی!
دو روز قبل از رفتن اومدن خونهء ما که دَمِ آخری بتونیم بیشتر همدیگرو ببینیم و با هم باشیم؛ اما اونقدر کار داشتن که...
راستی روز آخر شاهد هم اومد پییش ما و شب رو هم موند که فردا صبحش با هم بریم فرودگاه... صبح ساعت 6:30 پائینِ مجتمع قرار داشتیم؛ هر چقدر اصرار کرده بودیم که بچه ها زحمت نکشن و نیان فرودگاه قبول نکردن. اونقدر یاسر برای همه زحمت کشیده بود و کار راه انداخته بود که... شاید کسی فکر وقت و انرژی و هزینهء سنگین اومدن به فرودگاه رو نمیکرد...
از طرفی چون یاسر فوق العاده اجتماعیِ و با همهء بچه ها زود جوش میخوره و آشنا میشه که اونروز یکی از بدرقه های کم نظیر تا فرودگاه کوآلالامپور رقم خورد. چهار ماشینه راه افتادیم و بعداً دو تا ماشینِ دیگه از دوستان هم توی فرودگاه بهمون ملحق شدند. مهدی شریفی و خانومش، حسن کاشی و خانومش، عطا، محمدرضا و علی سمساری اومده بودند... شاهد و من و خانومی هم که صاحب مجلس بودیم! ما بودیم و سه تا چرخ دستی بار!!! نمیدونم چه جوری اما همش رد شد... شاید یه 120 کیلویی اضافه بار بود بعلاوهء 70 کیلویی که خودشون تحویل دادن و مقداری هم بار دستی... خدا خواست و همه کارشون به طرز معجزه آسایی درست شد (انشاءالله که کار ما هم موقع اومدن آسون بشه).
نمیشه اون همه وقایع رو توی این چند سطر توضیح داد، اما خلاصه اینکه تا به حال چنین حجم باری رو نتونسته بودیم رد کنیم. بعد از اینکه همهء کارها انجام شد، یاسر همگی رو به صرف بستنی به مکدونالدِ فرودگاه دعوت کرد. نیم ساعتی رو اونجا دور هم نشستیم و بعدش هم خداحافظی و قص علی هذه...

دیگه گریه ها و بغضهای ترکیده و نترکیدهء موقع خداحافظی بماند... با نگاههامون از پشت شیشه های فرودگاه تا زمانی که سوار قطار فرودگاه شدن بدرقشون کردیم و براشون دعا کردیم که سفرشون به خیر باشه... برگشتنمون مثل برگشتن لشکر شکست خورده بود!
هنوز هم بعد از گذشت چهار روز نه خود ما و نه بچه های دیگه باورمون نمیشه که یاسر و حورا خانوم برای همیشه از مالزی رفتند... جاشون فوق العاده خالیه... هنوز هم به پنجرهء خونشون نگاه میکنیم به امید اینکه....
اما خُب من و خانومی انشاءالله بزودی (تا شهرویور ماه) قصد برگشتن داریم... گوش شیطون کر و چشمش کور زیاد نمونده!
همینجا بازهم از زحمات همه دوستان ممنون؛ برای یاسر اینا و همهء جوونای دیگه هم آرزوی خوشبختی و سعادتمندی میکنم. یا علی

تولد خانومی.... مهمونی بیجناقها و ....

2009-04-23T19:49:00.007+08:00

سلام

دو سه تا مطلب میخوام بنویسم... نمیدونم از کجا شروع کنم!؟؟؟
امشب، شب تولد خانومیِ...
البته به دلیل اینکه شب امتحانش هم هست فعلا دست نگه داشتیم!
دیشب مهمونیِ بیجناقها بود که بصورت مشترک با میزبانیِ ما و یاسر اینا، یه جای دِنج و خوش آب و هوا برگزار شد (خارج از منزل). مناسبتهای اصلی میهمانی خداحافظی (Goodbye Party) یاسر اینا و فارغ التحصیلی بنده بود... من خیلی دوست داشتم که وقتی داریم بچه ها رو توی یه جمع 12 نفری دور هم مینشونیم، تولد خانومی رو هم از قبل اعلام کنیم... اما چون نمیخواستیم کسی رو تو زحمت بندازیم، ترجیح دادیم که اعلام عمومی نکنیم.
شب خوبی شد... خانومی زحمت درست کردن سوپ رو کشیده بود... خواهر خانومی هم سالاد درست کرده بود... از پیتزا دومینوز هم پیتزا گرفتیم و خلاصه بساط هندوانه و چای و شیرینی هم برپا بود! من خودم به یاد ندارم که توی این چند وقته اینجوری دور هم جمع بشیم! (ماشالا...) مهدی تسلطی هم که مجلس رو بدست گرفته بود و اینقدر مجلس رو گرم کرد که بعضیها رو هم سوزوند...! از شاهد هم بگم که کسی رو از دست و زبونش در امان نگذاشت! حاج عطا هم اینقدر ما رو کاشت که...! حسن کاشی هم با جا گذاشتن موبایلش توی ماشین و بی خبر گذاشتن ما قبل از اومدن به مهمونی دو سه باری ما رو تا مرز سکته پیش برد...! یاسر هم تدارکات و پشتیبانی رو مثل همیشه بعهده داشت؛ با واگذاری مسوولیت هماهنگی با همهء بچه ها عرقمون رو درآورد و با نطقهای پایانی و خداحافظیهاش هم اشکمون رو! مهدی شریفی هم با بحثها و انتقادات بجا و بیجای سیاسی، مشاجره راه انداخت و از طرفی پوشش خبری-تصویری رو هم بعهده داشت...! کم حاشیه ترین دوستمون هم محمدرضا ابراهیمی بود که مسالهء خاصی نداشت!
در ضمن در حاشیه میهمانی هم تنی به آب زدیم و حالی بردیم... عکسها فعلا همینه... دوباره اضافه میکنم (بزودی)

از اینکه دیشب تولد خانومی رو از قبل اعلام نکرده بودیم خیلی پشیمونم!!!!!!!!!!!!!!!!! اما ایشالا طیِ چند روزِ آینده توی جمع خصوصی (چهار پنج نفره) جبران میکنم... البته کادو رو زودتر گرفته بودم... اما میخوام یه کاوی جدید هم تهیه و تقدیم کنم...

سالی که نکوست از بهارش پیداست...

2009-04-12T14:43:00.005+08:00

سلام دوباره به همهء عزیزان

این روزهای بهار هم دارن به سرعت با خاطرات تلخ و شیرینشون میگذرن...
اما شاید مهمترین و تاثیرگذارترین اتفاق توی این روزها این باشه که خانومی هم به سلامتی داره با دوران فوق لیسانس خداحافظی میکنه! دورانی که خیلی براش زحمت کشید و با تلاش و کوششِ بی وقفهء خودش انشاء الله بعنوان اولین نفر از هم دوره ای هاش فارق التحصیل خواهد شد...
جمعهء گذشته (21 فروردین) آخرین کلاسش هم برگزار شد و از این به بعد باید برای امتحانات پایان ترم و ارائه دادن پروژهء تحقیقش وقت بذاره. از همگی التماس دعا دارم که سر نمازهاتون مثل همیشه ما رو از دعای خیرتون فراموش نکنید... مخصوصا خانومی رو خیلی دعا کنید تا مثل درسهایی که تا الآن با نمره های خیلی خوب گذرونده، بقیه رو هم با موفقیت و عالی پشت سر بذاره.
دیگه چیزی نمونده... با خواست خدا حداکثر 2 ماه دیگه کلاً تمومه؛ چیزی که باقی میمونه تصمیم گیری منه برای موندن اینجا و ادامه برای دکتری و یا برگشتن به ایران...
انشاءالله امسال که با اتفاقات خوب داره شروع میشه تا آخرش برای ما خوب باشه... آرزو میکنم برای تک تکِ شما هم بهترینها رقم بخوره و برای همگی سال نیکویی باشه.
چند تا عکس یادگاری از روز آخر کلاسهای دانشگاه خانومی:

عیدانهء 5 روزه... شهری بزرگ اما تَنگ!

2009-03-31T19:48:00.014+08:00

سگ، دستفروش، تاکسیهای رنگارنگ، تویوتا، فروشگاهای SevenEleven و خیابونهای قفل شده از ترافیک و سیمها و کابلهای کلاف شده و درهم توی خیابونها...

اینها مشخصه های حک شده در ذهن ما از شهر بانکوک (پایتخت تایلند) است؛ تعطیلات عید امسال ما با این سفر پنج روزه از شنبه 88/1/1 شروع شد و روز چهارشنبه 88/1/5 به پایان رسید.
اولین مسافرتی بود که چهارنفری میرفتیم... یعنی من و خانومی + بیجناق یاسر و خواهر خانومی. از حدود یکماه قبل از عید به این فکر افتاده بودیم که تا قبل از اینکه یاسر اینا به ایران برگردن، یه مسافرت با هم بریم. این شد که پس از مذاکرات، بستهء پیشنهادی تائید شد و هماهنگیهای لازم برای سفر رو یکی پس از دیگری انجام دادیم تا روز اول فروردین عازم سفر بشیم؛ شاهد جان هم زحمت رساندن ما رو به فرودگاه کشید (برای برگشتنمون هم همینطور).
پس از یک پرواز دو ساعته به فرودگاه جدید بانکوک رسیدیم... چیزی که جلب توجه میکرد بزرگی و عظمت این فرودگاه بود... هرچند که فرودگاه کوالالامپور هم خیلی بزرگ و مفصّل هست، اما توی این فرودگاه هر چقدر از سالنها و راهروهای مختلف (پیاده و سواره) رد میشدیم بازهم نمیرسیدیم به بازرسی گذرنامه! خلاصه وقتی که به صفهای عریض و طویل بازرسی گذرنامه رسیدیم من که تعجب کردم... با وجود اینکه میدونستم که تایلند یکی از چند مقصد توریستی دنیا بحساب میاد، اما بازم اون حجم مسافر و توریست که توی صفها وایساده بودن برام جالب بود؛ مثل همیشه یکی از بدترین صفها خورد به تور ما!!! بیشتر از نیم ساعت طول کشید تا هممون رد بشیم و بریم اونوَر. رفتیم سراغ تسمه نقاله های بار... چقدر آدم رو به یاد سالن حقیرِ فرودگاه تهران میانداخت!!! برعکس فرودگاه امام خمینی که فقط 2 یا 3 تا تسمه نقاله داره (با کلی ازدحام اطرافشون)، اون سالن 23 تا تسمه داشت برای تحویل بار...
از فرودگاه با یه تاکسی یک راست رفتیم به هتلی که از قبل رزرو کرده بودیم، Amari Atrium. حدود ساعت 3 بعداز ظهر رسیدیم؛ هتلِ خوب و آروم و راحتی بود... استراحتی کردیم و شب رفتیم به یکی از مراکز خرید... روزهای بعد هم نصف به نصف به مراکز خرید و جاهای دیدنی گذروندیم؛ هممون عقیده داشتیم که انصافا مالزی جای خیلی بهتری برای خرید بود. از جاهای دیدنی که رفتیم چند عکس رو ببینید:

تعداد زیاد سگ توی این شهر واقعا برای هر تازه واردی میتونه جای سوال و تعجب باشه... بی اغراق بگم، خیلی بیشتر از گربه هایی که توی تهران میشه دید، توی خیابونهای بانکوک سگ دیده میشه... توی هر پیاده رو و توی هر مغازه و جلوی هر دستفروش...
نکتهء جالب دیگه تعداد بسیار زیادِ دستفروشهای کنار خیابون بود... اغلب جاها به فاصلهء یک متر به یک متر وایساده بودن و با چرخهاشون لباس و صنایع دستی و غذا میفروختند.

تاکسیها تعدادشون از ماشینهای عادی خیلی بیشتر بود؛ همشون هم بدون استثناء تویوتا بودند! جالب اینکه 90 درصد کل ماشینهای این شهر تویوتا بودند!!!
تعداد فروشگاهای SevenEleven هم بطور عجیبی زیاد بود؛ طوریکه خیابونی بدون SevenEleven ندیدیم و حتی توی خیلی از خیابونها تعداد 3 ، 4 و یا بیشتر هم وجود داشت. خیلیهاشون هم رو به روی هم بودند!
رفت و آمد خیلی توی خیابونها زیاد بود. چه آدم و چه ماشین... ترافیک بعضی وقتها اونقدر شدید بود که 100 متر رو ممکن بود نیم ساعت توی ترافیک باشی! کلا شهر پر جمعیتی بود... در ساعات کاری جمعیت بانکوک به 15 میلیون نفر میرسه!
خیابونها پر بود از سیمهای برق و کابلهایی که همشون در هم پیچیده و نامنطم بودند!

آفتاب اونقدر داغ و سوزان بود که اصلا توی روز نمیشد چند دقیقه زیر آفتاب پیاده راه رفت.
نکتهء دیگه این بود که غذای حلال خیلی بندرت و عمدتاً توی یه خیابون خاص پیدا میشد! تمام فست-فودها NonHALAL بودند و ما مجبور بودیم فقط از دو تا رستوران مشخص که بهمون معرفی شده بودند غذامون رو برای اون 5 روز و 4 شب تهیه کنیم...

در مجموع خدا رو شکر بهمون خوش گذشت و وسط اون روزهای طاقت فرسای درس و بحث، تنوع و استراحت خوبی بود.
سرتون رو درد نیارم، خاطرهء جالبی بود و تایلند به یکبار دیدنش میارزید...
فقط موند یه سوء تفاهم که باعث شده بود همه توی ایران و شاهد هم توی مالزی به دلشوره بیافتن! ما صحبت از چهار روز هتلی کرده بودیم که رزرو کرده بودیم، اما در حقیقت سفر ما 4 شب و 5 روز بود! از طرفی اونجا هم کلا ارتباطمون هم با همه جا قطع بود... نه ما میتونستیم با کسی تماس بگیریم و نه کسی میتونست با ما ارتباط برقرار کنه! شرمندهء خانواده ها که به دلشورهء افتادن.

(برای دیدن عکسها در اندازهء بزرگتر روی آنها کلیک کنید)

والسلام...

سال تحویلی به سبک غُربت... (بستهء 5+1)

2009-03-26T16:44:00.009+08:00

خداوند را سپاس بخاطر هر آنچه به ما ارزانی داشته...

هدف از این نوشته فقط در میان گذاشتن خاطره ای کوچک است با شما عزیزان... باشد که همیشه شکرگذار نعمتهای بیکران لطیفِ بی همتا باشیم و قدر لحظات با هم بودن و سلامتی را بدانیم...

امسال اولین سالی بود که حداقل یکی از خانواده-هامون رو در لحظات تحویل سال کنارمون نمیدیدم! به یاد سالهای قبل، مخصوصا پارسال که با مامان و بابا اینا و خواهرام بودیم و با محبتهاشون توی مسافرتی که به مالزی داشتند کلّی بهمون خوش گذشت؛ همراه با بیجناق و خواهر خانومی هم که دیگه لطفش بیشتر بود... به یاد سالهای قبلش که سعادت داشتیم با مامان جون و باباجون و بقیهء عزیزان سال تحویل رو کنار بارگاه نورانی و با صفای امام رضا باشیم... به یاد توپ در کردنِ سر تحویل سال و ناقاره زدن توی حرم و به یاد برنامه های زندهء تلویزیونی که برای رسید لحظهء تحویلِ سال ثانیه شماری میکردند...
امسال اما از چند روز مونده به آخر سال، بیجناق و خواهر خانومی ما و شاهد رو دعوت کرده بودن که اون دقایق رو کنار هم باشیم؛ سال تحویل و جشن (پنج + یک) نفرهء کم سروصدای ما بدون هیچ هیجان خاصی برگزار شد؛ چند روبوسی و چند کلام تبریک چیزی بود که ساعت 19:44 اون شب رو از شبهای دیگه متمایز میکرد... و بعد از گذشت چند دقیقه، نماز مغرب رو به جماعت خوندیم... دیرتر، مهدی تسلطی هم به ما ملحق شد... تا قبل از صرف شام، گذشت دقیقه های اون شب به میوه و شیرینیهایی که زحمتشون رو بیجناق و خواهر خانومی کشیده بودند... و تلاشهای ما برای تماس تلفنی با بزرگترها و تبریک سالِ نو؛ با وجود مشکلات ارتباطی و اختلال خطهای تلفن؛ اما بالاخره تونستیم با عزیزانمون تماس بگیریم و تبریک بگیم! نبودنشون کنارمون خیلی محسوس بود، اما همینکه باهاشون صحبت کردیم برامون لطف خاصی داشت...
گذشت تا رسیدیم به اصل ماجرا! یعنی شام استثناییِ اون شب... ابتکاری از بیجناق و خواهر خانومی که هممون رو غافلگیر کرد و شد خاطرهء تحویل سالِ ما... غذایی بود که تا اون شب نخورده بودیم! باقالاپلو با رونِ بوقلمون!!! فوق العاده خوشمزه و به یادماندنی بود... این بود که اون شب رو هم به خاطرات خوشمون اضافه کرد (البته مِنهای بودنِ کنارِ خانواده-هامون)

وایسا دنیا! من میخوام پیاده شَم...

2009-03-08T12:57:00.009+08:00

یا اباصالح المهدی ادرکنی...

امسال هم با همهء خوبیها و بدیهاش داره تموم میشه!
حتما برای شماها هم پیش اومده که احساس کنید هر سال سریعتر از سال قبلی میگذره... این قضیه قاعدتا باید مربوط به بیشتر و بیشتر شدن دلمشغولیها و گرفتاریها توی زندگی روزمرّهء ما باشه؛ بعضی وقتها فکر میکنم این قطار زندگی هم پا به پای سایر تکنولوژیها روز به روز داره پیشرفته تر میشه و اگه طبق تعریفهای پدر و مادرها و پدربزرگ و مادربزرگامون زندگی رو در دورهء اونا به یه لوکوموتیو زغالی تشبیه کنیم، امروز ما سوار یه قطار سوپراکسپرس هستیم که ما رو در گذر زمان مثل برق و باد پیش میبره! نسلهای قبلی با وجود اینکه لوکوموتیو زغالی سوار میشدن، اما سرعت حرکتشون توی مسیر جوری بود که میتونستن به مناظر اطراف هم نگاهی بندازن و لذت ببرن... اما امروز این قطار اینقدر شتابزده و با سرعت پیش میره که ما رو از دیدن مناظر هم بی نصیب کرده! "به کُجا چنین شتابان" همینجا مصداق پیدا میکنه.
اینجور فکر کردن، برای آدمهایی مثل من که احساس میکنن که هنوز خیلی کارهای دیگه دارن که تو این دنیا انجام بدن حتی برای چند لحظه هم که شده استرسی به جون آدم میندازه که با این سرعت کجا داریم میرم... نکنه وقت نکنم... نکنه...! کاش برای همهء آدمها این فرصت وجود داشت که دکمهء "Pause" رو برای چند ثانیه هم که شده فشار بِدَن. فکر کنیم که کجا داریم میریم و اصلا چرا اینجا هستیم. خدای نکرده به بزرگترها و اونایی که از این قاعده مستثنی هستند نمیخوام توهینی کرده باشم! اما واقعا اینا رو همیشه یادمون هست؟؟؟ این خصوصیتِ "فراموشکاریِ" ما آدما اینجا بازهم خودشو نشون میده... یه نگاه که به پشت سَرَم میندازم هول وَرَم میداره... یعنی نزدیک به سی سال از زندگی من توی این دنیا میگذره!؟؟ به جرات میتونم بگم که این دو سه ساله برام مثل چند ساعت گذشته!
وایسا دنیا... وایسا دنیا... من میخوام پیاده شَم!
پیاده شَم و یه نگاهی به اطرافم بندازم... ببینم چیکارا کردم و چیکارا میخوام بکنم... از کجا اومدم و کجا میخوام برم... برای چی دارم زندگی میکنم... و ...
یه مورد رو این وسط مثال بزنم که البته خدا رو شکر تا به حال این یکی رو توی خودم احساس نکردم. بعضیها رو میبینم که بجای اینکه از ابزار مختلف برای بهبود زندگیشون استفاده کنن، دارن از زندگیشون برای بهبود ابزارشون مایه میذارن! در عین حال که جالبه، ناراحت کنندست که جای این دو تا کلمه ("ابزار"و"زندگی") با هم عوض بشه! مثلاً ادامهء تحصیل، یادگیریِ مهارتهای هنری، تناسب اندام، شیکپوش بودن و... همه و همه سرجای خودشون خوب هستند، اما امان از اون روزی که بجای استفاده از اونها برای زندگی بهتر، اونا برای ما بشن هدف و زندگی بشه ابزار!
عید نوروز دوباره داره میاد و دوباره قرارِ که همه چیز نو بشه. این "نو شدن" چند سالیه که تبدیل به یک شعار شده و در عمل فقط یه خونه تکونیِ چند روزه و بس! اما اگه دنیای بزرگسالی دیگه اون زیبایی ها و خاطرات کودکی رو همراهش نداره... اگه کدورت و روابطِ قطع شده جای دوستی و تفاهم رو تو دل بعضیهامون گرفته... اگه فکر میکنیم بجای اینکه فقط تحت تاثیر اتفاقات دوروبرمون باشیم، هنوز خودمون میتونیم روی دنیای اطرافمون تاثیر بذاریم و مسلط باشیم... و... و... بیاید دلهامونو یه تکونی بدیم؛ بیاید با خودمون و زندگیمون آشتی کنیم؛ بیاید زندگی کنیم!
کمتر از دو هفته مونده به تحویل سال... این چند روز هم مثل چند ثانیه میگذره و شاید وقت نکنم تا اون موقع پُستِ جدیدی بذارم. این دفعه این دعا رو با عُمقِ بیشتری بخونیم:

پیشاپیش عیدتون مبارک و سال خوبی داشته باشید...
التماس دعا

توفیق برگزاریِ مراسم دههء دوم ماه صفر

2009-02-24T21:51:00.007+08:00

با سلام دوباره خدمت همهء عزیزان، ابتدا فرارسیدن ایام حزن انگیز شهادت رسول اکرم (ص)، سبط اکبر ایشان، حضرت امام حسن مجتبی (ع) و غریب الغربا حضرت امام رضا (ع) را به شیعیان و دوستدارانشان تسلیت عرض میکنم.

شاید باورتون نشه، اما نُه روزی میشه که میخوام این مطلب رو بنویسم... اما هر روز به دلیلی (دَرس و دَرس و دَرس) نشد که بشه! الانم که شده بازهم با کمبود وقت مواجهم اما نمیشه که نشه! برای همین هم سعی میکنم مختصر بنویسم.
با پیشنهاد و هماهنگیهای بی جناق (یاسر) قرار شد که یک جمع ده نفری از بچه های مجتمع خودمون (Gurney Heights)، دهه دوم ماه صفر رو مراسم برگزار کنیم؛ طوریکه هر شب منزل یکی از بچه ها برگزار بشه... خلاصه بعد از دو جلسه هماهنگی برای هر کسی یک شب در نظر گرفته شد و با لطف خدا شب آخرش هم که منتهی میشد به شب اربعین، نصیب ما شد.
مراسم هر شب راس ساعت 7:45 با نماز جماعت مغرب وعشاء شروع میشد، ساعت 8:05 تا 8:20 زیارت عاشورا میخوندیم، ساعت 8:20 تا 8:35 بیان احکام شرعی و از 8:35 تا 9 هم سخنرانی مذهبی... برای سخنرانی بعضی از بچه ها داوطلب شدن (از جمله خودِ بی جناق) و همچنین قرار شد حاج آقا توان که تحصیلکردهء حوزهء علمیه هستند دو شبِ اول و شب آخر رو سخنرانی کنند. بعد از هماهنگیهایی که با بچه ها انجام شد، تصمیم گرفتیم که همه برای شامِ شبِ اربعین کمک مالی کنیم...
استقبال خوب بود و بطور متوسط هر شب بین 20 تا 30 نفر شرکت داشتند... به دلایلی، دو نفر از دوستان نتونستن مراسم رو خونهء خودشون برگزار کنند و به ناچار اون دو شب برگزاری مجلس منتقل شد به منزل بچه های دیگه؛ یک شب از اون دو شب هم اضافه شد به منزل یاسر اینا (یعنی دوشب منزل یاسر اینا برگزار شد). قرار بود پذیرایی هر شب با یک نوشیدنی و یک کیک یا کلوچه انجام بشه... اما خوب بعضی شبها چیزهایی اضافه میشد؛ مثلاً شب جمعه ای که خونهء یاسر اینا برگزار شد، خواهر خانومی آش رشتهء خیلی توپی درست کرده بود و خانومی هم یه حلوای خیلی خیلی خوش مزه درست کرد و آورد اونجا. شب دوم هم حورا خانوم شله زرد درست کردند که خیلی عالی شده بود.
شب آخر هم که حُسنِ ختام برنامه بود... برنامه تا ساعت 10 طول کشید و 53 نفر هم شرکت کردند. همه چیز خیلی عالی برگزار شد؛ به علاوهء اینکه خانومی بازهم یه حلوای خوشمزه درست کرده بود که خاص و عام ازش تعریف میکردند. همچنین یاسر و خواهر خانومی هم زحمت کشیدن و به تعداد نفرات توی کاسه های یک نفره سالاد درست کرده بودند. ضمن ایکه مراسم هم خوب برگزار شد، همه از غذا (چلوکباب و جوجه کباب) و پذیرایی هم خیلی خوششون اومده بود. انشاءالله که خدا بازهم توفیق برگزاری چنین مراسمی رو به ما بده...

اینم چند عکس یادگاری...
1- منزل بیجناق:

2- منزل خودمان:

جام فجر 1387-2009 و داستان رقابتِ تیم ما (پارس پی-UTM)

2009-02-09T10:10:00.010+08:00

سلام دوباره به همهء عزیزان

حدود دو هفتهء قبل بود... بله دقیقا دوهفته پیش بود که بیجناق (یاسر) به من زنگ زد و گفت: "سفارت میخواد مثل پارسال مسابقات فوتسال دههء فجر رو برگزار کنه... اسپانسور قبلیمون (مدیر شرکت پارس پی) هم تماس گرفته و برای حمایت مالی اعلام آمادگی کرده... میای تیممون رو جمع و جور کنیم و شرکت کنیم؟"، من هم (خودتون میدونین دیگه... عشقِ فوتبال) وقتی به یاد نایب قهرمانیمون توی مسابقات پارسال افتادم، با وجود همهء سختیها و دردسرهاش... گفتم: "من هستم!" این شد که شروع کردیم به تماس گرفتن و جمع کردن بچه های تیم. همهء بچه ها اومدن بجز سید مهدی تسلطی (کاپیتان و موسس تیمِ قبلیمون). از روزی که تیم هماهنگ شد 10 روز تا شروع مسابقات وقت داشتیم. از سه شنبه 8 بهمن 1387 (27 ژانویه 2009) تا شنبه 19 بهمن (7 فوریه). خوب توی این مدت که خیلی محدود بود تونستیم دو جلسه تمرین و یک بازی تدارکاتی رو برای تیم برگزار کنیم... حالا بگذریم از حواشی و دردسرهای زیادی که داشتیم، پیراهن جدیدی رو هم با حمایت مالی اسپانسور خریداری کردیم. خلاصه دو روز مونده به مسابقات قرعه کشی انجام شد و 20 تیم شرکت کننده به 4 گروه 5 تیمی تقسیم شدند. اما یکی از ضربه هایی که توی جلسهء هماهنگی به تیم ما خورد این بود که مقرر شد که هیچ بازیکن خارجی حق حضور در مسابقات رو نداره... در صورتیکه بهترین بازیکن تیم ما مَکس بود که اهل قرقیزستانِ... جالب اینکه در همهء مسابقات قبلی برگزار شده هر تیم به داشتن یک بازیکن خارجی مجاز بود. ما هم همهء تمرینامون رو با داشتن مَکس انجام داده بودیم، واقعا بازیکن کم نظیری بود و تیم رو کلاً توی زمین جمع میکرد و خلاصه بازیساز اصلی و بازیکن فیکس تیم ما بود! کاری جز بیرون گذاشتن مَکس از ترکیب تیم نمیتونستیم انجام بدیم و همین هم شد.
سرتون رو درد نیارم، قرار شد مسابقات در دوروز شنبه (مرحلهء مقدماتی + دور اول حذفی) و یکشنبه (نیمه نهایی، رده بندی و فینال - بین چهار تیم برتر) برگزار بشه. روز شنبه رسید و ما باید چهار بازی گروهی انجام میدادیم و درصورت صعود به عنوان تیم اول یا دوم از گروهمون یک بازی حساس رو با یکی از تیمهای صعود کننده از گروه دیگه برگزار میکردیم، تا در صورت پیروزی در اون مسابقه به جمع چهار تیم در مرحله نهایی برسیم.
حساسیت و شور و شوق بین همهء بچه ها موج می زد! بازی اولمون رو 4 بر 0 برنده شدیم. بازی دوم که با فاصله یک ساعته برگزار شد و در پایان 1 - 1 مساوی شد. دو بازی بعدی رو هم با نتایج 1 - 0 و 3 - 1 برنده شدیم تا با 3 برد و 1 مساوی و 10 امتیاز بعنوان تیم اول از گروهمون صعود کنیم. بعد از این چهار بازی، رسیدیم به حساسترین مسابقه که با تیم Unique-Sun باید بازی میکردیم... چون وارد مرحلهء حذفی بین 8 تیم برتر شده بودیم، تیم برنده به جمع چهار تیم صعود می کرد و تیم بازنده باید حذف می شد. این بازی رو 3 - 0 بردیم و صعود کردیم به مرحلهء نهایی که فردای اون روز (یکشنبه 20 بهمن) برگزار میشد. نکتهء خیلی ناراحت کننده این بود که یکی از سه بازیکن اصلی و تاثیر گذارمون (پدرام) توی همین بازیِ آخر از ناحیهء زانو بشدت مصدوم شد و مسابقات فردا رو کلاً از دست داد، در ضمن ما هم از نظر ترکیب تیمی به محدودیت برخوردیم.
اون شب اصلا خواب و بیداری نداشتیم! من و بیجناق خیلی اعصابمون بهم ریخته بود... هم بخاطر مصدومیت پدرام و هم بخاطر قرعه ای که برای بازیِ نیمه نهایی بهمون خورده بود... باید فردا با تیم دانشگاه UM بازی میکردیم... تیمی که در هر سه دوره مسابقات برگزار شده قهرمان بلامنازع بود... طوریکه در دورهء اول، تیم ما بازی فینال رو 6 - 0 بهشون باخته بود؛ در مسابقات نوروز 87 هم با UM توی یک گروه بودیم و اونجا هم 3 - 2 بهشون باخته بودیم؛ در مسابقات جام خلیج فارس هم که تیم ما چهارم شد، بازی اول لیگ رو 8 - 2 به UM باخته بودیم! خلاصش کنم، تیم UM علاوه بر اینکه در همهء جامها قهرمان شده بود، تا به اون روز (در نزدیک به 40 بازی) از هیچ تیمی شکست نخورده بود!
اون بازی برای ما حکم فینال رو داشت... خیلی دعا و نذر و نیاز کردیم و بالاخره صبح شد و روز مسابقه. بازی که شروع شد، 10 یا 20 ثایه بیشتر نگذشته بود که هادی (کاپیتان تیم) با یک شوت سرکِش توپ رو به زیرِ طاقِ دروازهء UM چسبوند! همه تشویق میکردند. ما 1 - 0 جلو افتاده بودیم و اونا هم که اصلا انتظارش رو نداشتن روحیشون افت کرد. در ادامهء بازی من فقط تیم رو عقب می کشیدم و با 3 نفر از چهار نفرمون دفاع می کردیم... حملات UM در اواسط نیمهء دوم جواب داد و بازی 1 - 1 مساوی شد... ما حفظ توپ می کردیم و دفاع محکم... چون دروازبانمون (روح ا...) پنالتی گیر بود، می خواستیم بازی رو بکشونیم به پنالتی تا انتقام همهء بازیهای قبلی رو یکجا توی همون بازی بگیریم. سوت پایان وقت قانونی زده شد و حالا باید دو تا وقت دو دقیقه ای هم می گذشت... بچه ها با جون و دل بازی میکردن اما خوب حنجرهء ما هم کنار زمین بیکار نبود! بالاخره سوت پایان بازی و نتیجهء 1 - 1 مساوی... حالا ضربات پنالتی باید فینالیست رو مشخص می کرد. بچه ها میگفتن ما پاهامون میلرزه و استرس داریم، کُلّی آرومشون کردیم و ضربات پنالتی شروع شد؛ توی 5 پنالتی اول 4 - 4 مساوی شدیم... باید 2 پنالتی دیگه هم میزدیم، زنگ زدم به خانومی که بی صبرانه منتظر بود بدونه نتیجه چی میشه... گفتم دو تا پنالتی مونده، هرچی میتونی دعا و نذر کن برامون... خودم و بیجناق هم همش داشتیم دعا میکردیم و ذکر میگفتیم... بالاخره ما هر دو پنالتی رو گل کردیم، اما پنالتی دوم UM رو "روح ا..." گرفت و در کمال ناباوریِ همه، این ما بودیم که رفتیم فینال....
بازی دیگهء نیمه نهایی هم بین تیمهای Amiran-Travel (نایب قهرمان جام خلیج فارس) و تیم جدید اما بیسار قویِ Miniature برگزار شد و Miniature موفق شد 3 بر 2 پیروز بشه. جالب اینکه در بازی رده بندی تیم UM با 7 گل Amiran-Travel رو شکست داد تا ارزش کار ما بیشتر مشخص بشه...
برای بازی فینال خانومی و خواهر خانومی خودشون رو رسوندن به سالن مسابقات که تیم رو تشویق کنن... خیلی شلوغ شده بود، همهء صندلیها پر بود، عدهء زیادی هم ایستاده تماشا میکردن. بازی شروع شد... بعد از چند دقیقه تیم ما یک گل خورد و 1 - 0 عقب افتادیم. نیمهء اول تموم شد... بچه ها خیلی خسته شده بودن. گفتم بچه ها هرچی میتونین مایه بذارین فقط 10 دقیقه وقت داریم... یه مقدار ترکیب رو تهاجمی کردیم و خدا رو شکر ظرف 5 دقیقه نتیجه داد و بازی 1 - 1 مساوی شد. هنوز 4، 5 دقیقه ای وقت داشتیم، بچه ها یک دفعه روحیه گرفتن و ظرف 3 دقیقه دو گُلِ دیگه هم زدیم و بازی 3 - 1 شد... آره ما قهرمان شده بودیم! برای اولین بار...
داور که سوت رو زد جشن قهرمانیِ ما هم شروع شد... اسپانسورمون که سر از پا نمیشناخت، اینقدر بالا و پائین پرید که شلوارش پاره شد! انصافاً بیجناق کارش رو تمام و کمال انجام داد و مدیریتش بعنوان سرپرست تیم بی نقص بود. برای من هم بعنوان مربی تجربهء خوب و به یادماندنی بود.
دیگه نمیتونم جزئیات بیشتری رو بنویسم، فقط بگم که همون شب قرار بود جوایز توی مراسم 22بهمن که توسط سفارت هر سال در هتل فلامینگو برگزار میشه اهدا بشه... اسم تیم ما رو صدا زدن و کاپ قهرمانی، جوایز و لوح تقدیر توسط سفیر ایران و نمایندهء AFC اهدا شد. اینم از عکسهای یادگاری:

مائیم و روزمرِّگی!

2009-01-24T13:07:00.004+08:00

سلام به همگی،

نزدیک به یکماه از برگشتنمون به مالزی میگذره؛ موقعی که رسیدیم اینجا روز سوم محرم بود... تا آخر دهه توی مراسم سفارت شرکت میکردیم و عصر روز عاشورا هم یه برنامهء پرسش و پاسخ با رئیس کالج اسلامی لندن (که برای سخنرانیهای مراسم دهه دعوت شده بودند) توی دانشگاه خودمون برگزار کردیم؛ البته همهء هماهنگیها و برنامه ریزی هاش با بیجناق یاسر بود. بیش از 50 نفر میهمان در برنامه شرکت کردند، از جمله سفیر ایران در مالزی.

از اون موقع تا الان هم تقریبا خبر خاصی نبوده، جز اینکه دانشگاه خانومی به روزهای بیش فعال خودش رسیده... خواهر خانومی هم سخت مشغول درسهاشون بودن و هستن و به امید خدا آخرین امتحانشون دوشنبهء این هفته برگزار میشه و این ترم هم به سلامتی تموم میشه... بیجناق هم که مشغول کارها و تحقیقات دکتری هست... بنده هم که در حال انجام پروژهء پایانی دورهء فوق لیسانس هستم و اگه خدا بخواد تصمیم دارم برای دو سه تا دانشگاه درخواست بدم برای شروع دوره دکتری... اگر وزارت محترم علوم اجازه بفرمایند و بیش از این مانع تراشی نکنند! آخه بندگان خدا شب میخوابن و به نسبت خوابی که میبینن صبحش قوانین جدید وضع میکنن! همش به فکر مردم هستند و آیندهء جوونا...

راستی چند روزی میشه که یکی دیگه از دوستانمون هم از مالزی رفتن... علیرضا و خانومش رفتن ایران و قصد دارن بعد از دو سه هفته عازم سوئد بشن... از این به بعد روز به روز تنهایی رو بیشتر میشه حس کرد... چون صحبت از برگشتن دائمیِ بیجناق و خواهر خانومی هم به ایران هست.

Goodbye-پارتیِ علیرضا و خانومش

از اینکه این چند وقته حجم اخبارِ اینجا به شدت کاهش داشته پوزش میطلبیم...مائیم و روزمرّگی... دستِ ما نیست!

برمیگردیم...

2009-01-21T21:12:00.002+08:00

نزدیک به یکماه از آخرین مطلب نوشته شده گذشت!
با عرض پوزش از خوانندگان وبلاگ، و با تشکر از اینکه هنوز همراهمان هستید،
به زودی با مطالب جدید در خدمتیم.

این نیز گذشت...

2008-12-25T12:25:00.003+08:00

سلام به همهء عزیزان و خوانندگان من و همسرم...

با پوزش از وقفهء طولانی (27 روزه) در نوشتن پست جدید؛ اما پشتِ این ننوشتنِ ما غیر از کمبودِ وقت، خیلی ناگفته ها هست... توی این مدت اتفاقات زیادی افتاد... کنار خانواده هامون روزهای به یادماندنی ای رو گذروندیم و با لطف همهء فامیل، به مهمونیهای زیادی دعوت شدیم... لطفِ همه شامل حالمون شد... یک صفحهء دیگه هم از دفتر زندگی مشترکمون در عید غدیر ورق خورد... مای ناقابل رو طلبیدن و یکبار دیگه به پابوس آقا امام رضا رفتیم و به دامنش چنگ زدیم و دردِدلامون رو زمزمه کردیم و خواسته های دلمون رو ازش خواستیم...

آره، هرکدوم از اینا یه پست جدا و مفصل میطلبیدن؛ بازهم عذر تقصیر!

حالا هم داریم کم کم برمیگردیم به مالزی حرف دلمون رو تو قالبِ قسمتهایی از شعرِ زیبایِ آهنگ سلام آخر میزنیم که همدم لحظه های نتهاییِ ماست در غربت:

سلام ای غروبِ غریبانهء دل...

سلام ای طلوعِ سحرگاهِ رفتن...

سلام ای غمِ لحظه هایِ جدایی...

خداحافظ ای شعرِ شبهایِ روشن...

خداحافظ ای قصهء عاشقانه...

خداحافظ ای آبیِ روشنِ عشق...

خداحافظ ای عطرِ شعرِ شبانه...

خداحافظ ای همنشینِ همیشه...

تو تنها نمیمانی ای مانده بی من...

تو را میسپارم به دلهای خسته...

تو را میسپارم به دامان دریا...

اگر شب نشینم، اگر شب شکسته...

تو را میسپارم به رویای فردا...

اگر چشمهء واژه از غم نخشکد...

اگر روزگار این صدا را نگیرد...

خداحافظ ای برگ و بار دل من...

خداحافظ ای نوبهار همیشه...

خداحافظ ای مامان و بابای عزیزمان...

خداحافظ ای ایران...

ترک عادت موجب مرض است!

2008-11-28T18:45:00.002+08:00

امروز دقیقا هفده روز میشه که ما در تهران و کنار خانواده ها هستیم.

میگن آدما خیلی زود (نمیدونم خیلی زود یعنی چقدر زود؟) خودشون رو با شرایط وفق میدن وخودشون رو با محیط هماهنگ میکنن؛ ما اگه جزو آدمها به حساب بیایم، فعلا که نتونستیم خودمون رو با چیزهایی که توی ایران هر روز دارن با سرعت بیشتری تغییر میکنن وفق بدیم! توی این یکسالی که من و خانومی اینجا نبودیم بعضی چیزا رو فراموش کرده بودیم و خیلی چیزها هم عوض شده اند (نه اینکه بخوایم ادای کسانی رو در بیاریم که تا دو روز میرن اونور آب خودشون رو گم میکنن و زبان فارسی شون رو هم یادشون میره ها... نه!)
عادت نداشتیم که توی رانندگی ببینیم مردم چپ و راست جلوی آدم میپیچن و حق آدم رو میخورن...
عادت نداشتیم توی صفهای عریض و طویل پمپ بنزین وقت با ارزشمون رو هدر کنیم...
عادت نداشتیم چشم و هم چشمی مردم رو توی همه چیز ببینیم...
عادت نداشتیم که همه جا غیبت و فحش و بد و بیراه بشنویم...
عادت نداشتیم ببینیم هر روز قیمتها با سلیقهء فروشنده ها عوض میشه...
عادت نداشتیم دسترسیمون به اینترنت اینقدر محدود و کُند باشه...
و ... الی آخر (گفتن بقیهء موارد هم از حوصلهء خودم خارجِ و هم از حوصلهء شما)
اما خُب با وجود همهء اینها از قدیم گفتند "خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو"؛ من هم بعنوان اولین اقدام "درست رانندگی کردن" رو کنار گذاشتم و دیدم که چقدر راحتتر شدم وقتی خودم هم جلوی بقیه پیچیدم و ازشون راه گرفتم و بهشون راه ندادم!!! انگار که هر کسی میخواد حق و حقوق خودش رو به زور از بقیه بگیره... غافل از اینکه حق خودش هم توسط بقیه ضایع میشه! بعنوان مثال وقتیکه آرایشگری که از 7 سال پیش مشتریش بودم از من بابت اصلاح موی سَرَم 10000 تومن گرفت (تازه منت گذاشت و 12000 تومن نگرفت) نباید ازش دلخور بشم!
از این حرفها که بگذریم با استعداد بینظیری که در چاق شدن دارم، از وقتی که به ایران اومدیم نمودار تصاعدی افزایش وزن جلوی چشممه! آخه خداییش هم هرجا که کسی خودش هم بخواد نخوره، 10 – 12 نفر میریزن سر آدم که "چرا نمیخوری؟" "چرا کم میخوری؟" "از غذا خوشتون نمیاد؟!" و قص علی هذه....
دیگه بقیهء صحبتها باشه برای بعد... در پایان این پست توجهتون رو به دو تا عکس یادگاری دیگه جلب میکنم:

سلام به سرزمینِ من...

2008-11-19T15:35:00.004+08:00

فکر میکنم تا الآن دیگه همه از اومدنِ غافلگیرانهء ما به ایران باخبر شدن. قرار بود شنبه شب به تهران برسیم اما با پرواز چهارشنبه (سه روز زودتر) اومدیم تا یه جورایی حساب و کتابهای خانواده هامون برای اومدن اون راه طولانی و طاقت فرسا به فرودگاه امام رو بهم بزنیم و به قول معروف سورپرایزشون کنیم. نمی دونم چی شد که ظرف دو روز از تاریخ رسیدنمون این کار مثل بمب صدا کرد! هر کی به ما میرسید یه چیزی میگفت... که "خوب کاری کردین".... "اینجوری اومدنتون بیشتر مزه میده" و از این جور حرفا. البته همه به ما خیلی خیلی لطف دارن.

اما شاید براتون جالب باشه که بعد از یکسال احساسم از اومدن به ایران رو بگم. نمیخوام آدم بدبین و یا بی احساسی باشم، اما واقعا آدم برای خیلی مشکلات و دردسرهایی که مردم باهاشون درگیر هستن تاسف میخوره! چی میشد اگه اون تاریخ و افتخارات 2500 ساله اینجا به کمکمون بیان و وقتی ازشون دَم میزنیم به دادمون برسن.... اما چه فایده؟ وقتی که میبینی مردم کشورهایی که حتی تاریخ و پیشینه ای ندارن که بهش افتخار کنن و تنها دلخوشیشون اینه که 50 سال قبل از زیر استعمار انگلیس به خیال خودشون خارج شدن، دارن زندگیِ راحت و بی دغدغه ای میکنن! دیگه وارد بحثهای متفرقه نمیشم، اما نمیشه بی تفاوت هم بود... از طرف دیگه هرکجای دنیا که باشی بازهم برات ایران نمیشه... با وجود همهء سختیها و مشکلات اینجا یه چیزایی هست که آدم رو نگه میداره و نمیذاره دل بِکنی.

از این حرفها که بگذریم شاید تنها چیزی که توی این سفر ما رو ناراحت میکنه نبودن بیجناق یاسر و خواهر خانومی (حورا خانوم) باشه... از وقتی که مالزی رو ترک کردیم نبودنشون رو احساس میکنیم و دلمون براشون حسابی تنگ شده. واقعا اونجا به کنار هم بودن عادت کردیم. از موقعی که اومدیم همه جا به یادشون هستیم و جاشون رو خالی میکنیم...

دیدن اقوام و دور هم بودن هم خودش برای ما یک دنیا ارزش داره؛ همه به ما بی نهایت محبت دارن و ما رو شرمنده میکنن. از خدا میخوایم که به ما توان جبران اینهمه محبت رو بده و انشاءالله بزودی زمینهء برگشت دائممون به ایران فراهم بشه.

چندتا عکس یادگاری:

پایانی خوش برای شروع فرداهای بهتر...

2008-11-09T21:11:00.012+08:00

اول از همه میلاد حضرت ثامن الحجج، امام رضا (ع) رو به شما تبریک میگم.

عجب روزی بود دیروز و چه روزی بود امروز!

روزِ سختی بود اما واقعاٌ به یاد ماندنی... دیروز نوزدهم آبانماه 1387 (9Nov.2008) آخرین کلاس و آخرین امتحان دورهء فوق لیسانس (MBA) رو پشت سر گذاشتم! البته هنوز فارغ التحصیل نشدم... ترم بعد میخوام 2 تا پروژه بگذرونم که البته اجباری نیست؛ اما خوب بهتره که گذرونده بشه. خلاصه اینکه دیگه سر کلاس نمیرم و امتحانی هم در کار نخواهد بود.
چه امتحانی بود... امتحان FM (مدیریت مالی)؛ درسی بود که در عین سختی، از همهء درسها بیشتر دوستش داشتم. هر جلسه که سر کلاسش میرفتم به یاد بابا بودم... اما اگه من (و امثالِ من) 20 سال هم سر این کلاسهای مدیریت مالی بشینم، ناخنِ انگشت کوچیکهء بابا هم نمیشم. خودم رو خیلی برای امتحانش آماده کرده بودم (حتی از اوائل ترم)، اما امتحانش برای همه سخت بود با 30 تا سوال و 3 ساعت و ربع وقت امتحان... هر چی بود که آخرین امتحان بود، ایشالا که نمره اش رو هم خوب می گیرم. بعد از تموم شدن کلاس هم چند تا عکس یادگاری با استادهای دو تا از درسهامون (FM و TAX) به همراه بچه های 2 تا کلاس آخر انداختیم؛ ببینید:

و اما امروز بیستم آبانماه 1387 (10Nov.2008)؛ آخرین امتحان خانومی هم به خوبی و خوشی پشت سرگذاشته شد. از قضا این امتحان آخر خانومی که اختتامیهء ترم دوم دورهء فوق لیسانسش بود یکی از سخت ترین درسهاش بود. اما واقعا این ترم خانومی کولاک کرد... با وجود اینکه درسهاش نسبت به ترم قبل سنگین تر بودن و تعداد درسهاش هم بیشتر بود، اما هم خیلی عالی به درسهاش رسید و هم مثل همیشه یه کدبانوی کامل و کم نظیر بود... من هم شرمنده اش هستم که واقعا کمتر توی کارهای خونه کمکش بودم و بیشترش روز دوش خودش بود! ایشالا که بتونم براش جبران کنم. توی دانشکده-شون با توجه به رشته ای که دارن (روانشناسی کودک) 95% دانشجوها خانوم هستن... اما مسلماً هیچکدومشون به گرد توانایی های خانومی نمیرسن.
این رو هم بگم که خانومی توی دانشکدشون بین هم کلاسیهاش یه دانشجوی نمونه و دوست داشتنیه و همه برای هم گروه شدنِ با اون سر و دست میشکنن. روز آخر این ترم هم بعد از امتحان با استاد و چند تا از دوستها و همکلاسیهاش عکس یادگاری انداختن... ببینید:

راستی شاید بعضی از دوستان هنوز ندونن که ما تاریخ بلیط برگشت به ایرانمون رو عوض کردیم برای دو روز زودتر (بجای دوشنبه، شنبه میایم ایشالا). در مورد تیم فوتبالمون هم تقریبا جایگاهمون توی جدول رده بندی مسابقات مشخص شد... با توجه به اینکه سطح مسابقات خیلی بالا بود، ما هدفمون قرار گرفتن بین 3 تیم اول بود؛ اما با وجود بازیهای خوبی که انجام دادیم چهارم شدیم (بین 12 تیم شرکت کننده). البته هنوز دو تا بازی باقی مونده اما نتیجه تقریبا قطعی شده... در مجموع هم بچه ها و هم خودمون (من و یاسر) راضی بودیم.

پست بعدی رو به امید خدا حدود یک هفتهء دیگه توی ایران می نویسم... یا علی

من و همسرم وارد میشویم!

2008-10-30T17:00:00.011+08:00

بالاخره تاریخ رفتنمون به ایران مشخص شد... روزی که مدتهاست برای رسیدنش چوب-خط میزنیم ایشالا (گوش شیطون کر) بیست و هفتم آبان فَرامیرسه... (کُلاً این عدد 27 و 28 در طول تاریخ در خانوادهء ما نقش تعیین کننده ای داشته؛ اون روز هم یه مناسبت و سالگرد فرخنده هست! بعداً میگم..) بعد از 1 سال دوباره دیدارها تازه میشه. دلمون برای همه تنگ شده از مامان و بابا و مامان جون و باباجون و پدر و مادر گرفته تا.... حالا بازم محمد اینا و مامان جون اینا و مامان اینا رو توی این مدت دیده بودیم (زحمت کشیدن به ما سر زدن)؛ اما رضا اینا، دایی ها، عمه جون، عموها و "امیرعلی بانمک"... خیلی مشتاق دیدار همگی هستیم.

توی این یک ساله اتفاقهای زیادی افتاده! قرارِ برای اولین بار پسر عمهء جدیدم رو ببینیم که فسقلی الآن دیگه باید تپل مُپل شده باشه (ایشالا همیشه سالم باشه) ... برای اولین بار میریم خونهء رضا اینا (مبارکشون باشه)... برای اولین بار به منزل جدید دائی احسان اینا میریم (مبارکه ایشالا)... برای اولین بار بینی جراحی شدهء هدی رو میبینیم... برای اولین بار از فرودگاه تا خونه 3 ساعتی تو راه خواهیم بود... برای اولین بار یه دفه گرونی همه چیز رو یکجا میبینیم... و برای اولین بار برج میلاد تکمیل شده رو از نزدیک میبینیم! همهء اینها رو باید از خدا بخواهیم که با سلامتی و روحیهء خوب ببینیم و به امید خودش یه سه-چهار هفته ای با خانواده ها و عزیزانمون باشیم و دوباره برگردیم اینجا (و ایشالا دفعهء بعد کلاً برگردیم).
این چند وقته خیلی به دعای همه مخصوصاً پدر و مادرهامون نیاز داریم. خانومی 2 تا از امتحاناش رو داده و الحمدلله راضی هم هست؛ و 2 تای دیگه مونده تا این ترمش هم تموم بشه. من هم که 5 تا درس داشتم، فعلاَ یکی از درسها تموم شده و 4 تای دیگه مونده. دعا یادتون نره! بعضی وقتها که من یا خانومی نگران درسهامون میشیم، یکیمون به اون یکی میگه: "عزیزِ من نگران نباش، تو تلاشت رو میکنی و میدونی که دعای یه مِلّت هم پشت سَرِت هست!!!" واقعا هم همین چیزا اینجا به ما امید میده...
با وجود اینکه هر یک روز بیشتر توی ایران بودن برای ما خیلی ارزشمندِ، اما آخر سر مجبور شدیم بخاطر مسابقات لیگ فوتسال که تیم دادیم و شرکت کردیم، دو-سه روز هم بیشتر اینجا بمونیم تا بازیها تموم بشه و بعدش برگردیم... وضعیت تیممون هم خوبه ولی بازم محتاج دعا...

درس و دانشگاه و تیم داری!

2008-10-20T09:48:00.007+08:00

مشغووووووووولِ امتحانا هستیم... شرمندهء همهء خوانندگان وبلاگ هم هستیم!

این روزها خبر خاصی بجز درس و دانشگاه نیست.
البته چرا یه خبری هست که من و بی جناق به موازات کارهای درسی هفته ای دو سه روز مشغولش هستیم و به خاطر تعهدی که داریم بالاخره یه جوری براش وقت باز کردیم. اون کار هم کاری نیست جز گرداندن تیم فوتبالمون که توی لیگ فوتسال ایرانیان مالزی شرکتش دادیم. این لیگ از 12 تیم تشکیل شده و ما هم با همون عنوان قبلی (UTM) که اسم دانشگاهمون هست شرکت کردیم. ما با همین تیم در دورهء اول این مسابقات بین 18 تیم شرکت کننده نایب قهرمان شدیم. اما این توی دوره کیفیت مسابقات بالاتر رفته و بصورت لیگ برگزار میشه. بی جناق یاسر سرپرستی و مدیریت تیم رو بعهده داره (که واقعا کار سخت و طاقت فرساییه)، من هم بعنوان مربی و آنالیزور کار میکنم. این هفته (هفتهء پنجم بازیها) یکی از سرسخت ترین رقیبها رو 4 - 3 شکست دادیم. جالبه بدونید که این تیم تا اینجای کار تمام بازیهاش رو برده بود و حتی یک مساوی هم نداشت، اما ما موفق شدیم از مکان اول جدول تا رتبهء سوم بیاریمشون پائین. خودمون فعلا در مکان پنجم جدول هستیم، اما چون در 5 بازی اولمون با قویترین تیمها بازی کردیم و بازیهای باقیمانده به مراتب آسونتر خواهند بود، انشاءالله در هفته های بعد، بین سه تیم برتر قرار خواهیم گرفت. این رو هم بگم که برای تیممون یه اسپانسور (حامی مالی) هم گرفتیم، شرکت پارس پی (ParsPay)، که هزینه های تیم رو برعهده گرفته و پشتیبان مالی تیممون شده. اینم 2 تا عکس یادگاری در روز افتتاحیهء مسابقات:

(البته لباس تیممون رو از هفتهء دوم عوض کردیم و 1 بازیکن رو هم از ترکیب خط زدیم و بازیکن جدیدی رو هم به تیم اضافه کردیم؛ هفتهء آینده عکسهای جدید رو براتون میذارم توی وبلاگ که ببینید)
انشاءالله در هفته های بعد شما رو در جریان اخبار کاملتری از مسابقات خواهیم گذاشت.

تماشای بازی بزرگ در کنار فوتبالدوستان

2008-10-12T11:33:00.004+08:00

اینقدر این چند وقته فکرمون مشغولِ درسها و امتحانها شده که بعد از اینکه از یک هفته پیش اراده کردم این پست رو بنویسم، تازه امروز فرصتش رو پیدا کردم. جونم براتون بگه... عجب بازی ای بود! بازی استقلال - پرسپولیس رو میگم. خداییش توی این چند سال قشنگترین بازی بین این دو تیم بود که دیدم، اونم تو چه شرایطی!؟؟ عجله نکنید میگم براتون...

روزهای قبل از بازی که بازهم مثل همیشه کُری خوندن ها سرجاش بود، حتی توی کوالالامپور! ما هم به نوبهء خودمون رگِ گردنمون تا حدودی ورم میکرد وقتی بعضی از طرفدارای پرسپولیس کُریِ الکی میخوندن! بگذریم... روز قبل از بازی صحبت از این شد که با دو سه تا از بچه ها بازی بریم و بازی رو توی سفارت ایران یا رستوران پرشیا ببینیم، چون توی خونه فقط میشه با اینترنت بازی رو دید و به دلیل ازدهام در سایتها ممکن بود سِروِرهای پخش مستقیم جواب نَدن (توی مالزی مجوز استفادهء آزاد از ماهواره رو نمیدن و ما نمیتونیم کانالهای ایران رو ببینیم).
خلاصه روز بازی فرارسید و من به همراه بیجناق یاسر و یکی از بچه های جدیدالورود (که استقلالی هم هست) نیم ساعت مونده به شروع بازی رفتیم سفارت.... با احترام خاصی در رو برامون باز کردن و ما هم رفتیم توی قسمت پذیرش سفارت که خالیِ خالی بود نشستیم جلوی LCD و همون موقع هم 7 - 8 نفر دیگه هم رسیدن و کم کم داشت شلوغ میشد! یه دفعه دیدیم درِ سالن باز شد و یه خانومه اومد گفت براتون مهمون داریم!!! یهویی دیدیم یه اتوبوس آدم دارن میان تو! اونم با لباسهای متحدُالشکل؛ پیراهن صورتی و شلوار طوسی. من گفتم که بعضیاشون چقدر قیافه هاشون آشناست... یه دفعه اون وَسَطا فردوسی پور اومد تو... پشت سرشم آقای اردشیر لارودی منتقد پیشکسوت و قدیمی فوتبال!
هنوز همه جاگیر نشده بودن که آقای نور (سرکنسول سفارت) اومد و گفت: "اگه موافق باشین همگی بریم رستوران پرشیا و بازی رو اونجا ببینیم، چون ما اونجا جا رزرو کردیم". ما هم گفتیم بریم آقا، یا علی. راه افتادیم و رفتیم رستوران پرشیا.
وقتی رسیدیم به رستوران، خیلی شانسی توی اونهمه میز و صندلی که اونجا بود، من همونجایی نشستم که عادل فردوسی پور هم چند ثانیه بعدش نشست روی صندلی کناری من. خلاصش اینکه بازی رو تا آخر کنار فردوسی پور دیدیم...

پیک نیک معرکه عید فطر با دوستان - بسته ای به بزرگیِ 15+4

2008-10-04T02:33:00.016+08:00

سلام دوباره به همهء دوستان و عزیزان...

بازم با یک خاطره درخدمتیم!

پریروز (چهارشنبه) که روز عید فطر بود نماز عید رو همراه یاسر و شاهد و حورا خانوم در منزل یاسر اینا خوندیم... خیلی خیلی به یاد عید فطر هرسال ایران بودیم که هر سال بلااستثناء با بابا میرفتیم مصلی برای نماز عید فطر.... از این حرفا که بگذریم میخواستم اینو تعریف کنم که با بچه ها برنامه ای رو هماهنگ کرده بودیم که از شهر بزنیم بیرون و برای ناهار دور هم جمع بشیم و یه پیک نیک دوستانه داشته باشیم. از دو روز قبلش به همراه بی جناق (یاسر) که مسؤولیت اصلی رو بعهده داشت خریدها رو انجام دادیم و کارها رو هماهنگ کردیم برای کباب و جوجه کباب و سایر مخلفات! اما امان از شب آخر (سه شنبه شب).... خانومی ما که عاشق زحمت کشیدنه و در این گونه امور تبحر خاصی هم داره، بعد از اینکه از مهمونی افطار شاهد رسیدیم خونهء یاسراینا و یه مقدار بهشون تو آماده کردن وسائل کمک کردیم و ساعت 12:30 شب اومدیم خونه، تازه داستان ته چین درست کردن رو شروع کرد! نمیتونم زیاد توضیح بدم، سرتونو درد نیارم، شما فقط حساب کنید با در اختیار داشتن 3 شعله گاز، بخواین توی 7 تا قابلمه و ماهی تابه برای 19 نفر ته چین درست کنید!!! از ساعت 1 نصفه شب تا 6:30 صبح یه ضرب روپا توی آشپزخونه ای مثل تنور! من هم کارهای کوچکی که از دستم برمیومد رو انجام میدادم اما انصافا 95 درصد کارها رو فقط خودش انجام داد طفلکی... ساعت 10 صبح هم پائین مجتمع قرار گذاشته بودیم. خانومیِ ما فقط تونست از 7:30 تا 9:30 بخوابه! دستش درد نکنه... واقعا کولاک کرده بود...

جای همگی خالی، خیلی خوش گذشت، Berjaya Hills Resort یه مجموعهء فوق العاده زیبا و سرسبزه که متشکل از زمینهای گلف، هتل، باشگاه سوارکاری، باغ خرگوشها، دهکدهء ژاپنیها و فرانسویها و ارتفاعات زیبا و... هست. به یک گزارش تصویری از جایی که نشسته بودیم بسنده میکنم چون واقعا نمیتونم وارد جزئیات بشم، خیلی مفصل بود... تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل:

همهء دوستان خیلی خیلی از خانومی، خواهر خانومی و بی جناق تشکر کردند...

ضمنا این رو هم اضافه کنم که غروب اون روز همگی رفتیم به مجموعهء ورزشیِ Berjaya که کنار هتل واقع شده بود... اونجا رقابتهای تنیس، اسنوکر و بولینگ بین دوستان انجام شد. بعدش هم فهمیدیم که تولد مهدی شریفی همون روزه و در راه برگشتن، حاج آقا شریفی (پدر مهدی) که واقعا مرد شریفی هستند، لطف کردند و همهء جمع 19 نفری رو بستنی مکدونالد مهمون کردند.
خدا رو شکر خوش گذشت...

وقتی از ته دل بخوای؛ حتی 3 بزرگتر از 27 میشه! (3>27)

2008-09-30T06:26:00.013+08:00

واقعا خستگیمون دررفت...

با محبتهایی که همه دارن و ما رو همیشه شرمنده میکنن، اینبار هم با حضور پرشورشون ثابت کردند که "ملت همیشه در صحنه" یعنی چه؟! بعد از پستی که دفعهء قبل نوشتم، به فاصلهء کمی چیزی به جز شرمندگی برام باقی نموند... تلفنهای مکرر و اظهار لطفهای فراوان... نظرات داغ و دوست داشتنی... پویان (صمیمی ترین دوستم) گفت: "وقتی مطلب وبلاگت رو خوندم منقلب شدم و دو سه ساعت گریه میکردم!!!"... داغونم کرد... دیگه چی بگم از پیامک (SMS) و ایمیلهایی که حتی یکیشون رو از دوست و همکلاسی دوران دانشگاه تهرانم (محسن) دریافت کردم، همه و همه باعث شدند که این چند روز اخیر اصلا احساس تنهایی نکنیم؛ طوریکه اینقدر برای پاسخگویی به ابراز احساسات عزیزان وقت کم میآوردیم که از دیدن سریالهای ماه رمضون هم باز می موندیم!!!
البته همهء این لطفها به ما قبلا هم سرجاشون بودن، اما خوب ما هم مِن بابِ شوخی هم که شده هم یه بحثی راه انداختیم و هم خودمون رو تا حدودی لوس کردیم... چه میشه کرد دیگه؟! ایشالا که بتونیم جبران کنیم.
یه جمله یادمه که وقتی تو سخرانیها و کلاسهای "دکتر آزمندیان" شرکت می کردیم، خودش هی برامون تکرار می کرد که: "وقتی شما واقعا چیزی را از هستی بخواهید، تمام هستی و کائنات به تکاپو می افتند تا خواستهء شما را اجابت کنند". تاکید می کرد که این رو با نشونه گذاشتن روی خواسته های خودتون و اتفاقات اطرافتون آزمایش کنید. می گفت: "به قول حضرت عیسی بن مریم - Ask and you shall receive" من که بارها به این حرفش رسیدم و درستیش بهم ثابت شده. حالا چی شد که اینا رو گفتم!؟ چند روز قبل از همون روزی که مطلب قبلی رو بنویسم، داشتیم با خانومی صحبت می کردیم... می گفتیم که "آره... یادته پارسال سه روز آخر ماه رمضون ایران بودیم دوروبرمون چه شلوغ بود!؟ هر شب مهمون بودیم و عید فطر هم تنها نبودیم..."، گفتیم "ایران که نمیشه باشیم اما کاش میشد امسال هم مثل پارسال این سه چهار روز یه خبری باشه و تنها نباشیم!" اینم داشته باشین که کل 27 روز ماه رمضون 2 بار مهمون بودیم... اما چی شد اون سه روز آخر که باعث شد 3 بزرگتر از 27 بشه...؟؟؟
همون روز بود که علیرضا و سمی خانوم ما رو برای فردا شبش (28 ماه رمضون) افطاری دعوت کردند. جای همگی خالی، خیلی هم زحمت کشیدن و دور هم بودیم. فرداش، خانوم محمودی که از دوستای گرمابه و گلستان حاج خانوم مزجی (والدهء گرامی بی جناق یاسر) که به تازگی با محمد، پسرشون اومدن مالزی ما رو برای افطاری شب 29 دعوت کردند... بعد ازاون شب هم شاهد جووون (برادر بی جناق یاسر) ما رو برای افطاری 30ام دعوت کرد به رستوران ایرانی کلبهء شرقی که قرار امشب به امید خدا آخرین روزه مون رو اونجا باز کنیم.

دیگه انگشتهام یارای نوشتن ندارن... به امید قبولی طاعات و عبادات و با آرزوی دیدار هرچه زودتر همهء عزیزان، باز هم بابت اظهار لطف همگی ممنون. پیشاپیش فرارسیدن عید سعید فطر رو هم تبریک میگیم.../ یا علی

رابطهء منفی خستگی با انرژی مثبت!

2008-09-27T01:55:00.010+08:00

بی مقدمه بگم که خسته ام...

خسته از روزهای توی خونه موندن و درس خوندن و...

برای کسی مثل من شاید یه رکورد به حساب بیاد وقتی بجز دو سه مورد افطاری، واقعا بیشتر از یکماهه که جای خاصی نرفتیم! اونم اینجا... انصافا تو مالزی که باشین میفهمین من چی میگم! فک و فامیل که دور و ورمون نیستن، رفقا هم که بی مرام و بی معرفت مال صبحونشونه! وقتی ایران بودیم، یه روز هم توی خونه بند نمیشدم... اگه یه روز جمعه در عرض یه ماه توی خونه بودیم فوری به خانومی میگفتم که یالا پاشو بریم بیرون یه چرخی بزنیم. چیکار میشه کرد، میگن گهی پشت به زین و گهی زین به پشت!

یه بدبیاری هم داشتیم که خبر داغش رو از بی جناق (یاسر) شنیدم... اونم اینکه زمین تنیس دانشگاه رو خراب کردن! به خاطر بازسازی خوابگاههای اطرافش. دلمون خوش بود به اون زمین تنیس که تنها جایی بود که یه ورجه وورجه ای توش میکردیم و بهش علاقه داشتیم، از طرفی هم برامون مجانی درمیومد! من یکی که خیلی ناراحت شدم. چون یه روزایی میشد که واقعا هوس بازی میزد به کلمون و چون تا خونه 5 دقیقه بیشتر فاصله نداشت، فوری میرفتیم و بازی میکردیم... تا قبل از ماه رمضون یه موقع ها 4 روز در هفته میرفتیم.

از طرفی هم این استقبال وحشتناک رو که از وبلاگ میبینم دیگه واقعا خستگی به تنم میمونه. فقط یه نفر دلمو خوش کرده که دائم همهء مطالب رو میخونه و دائم هم در موردشون نظر میده؛ اونم کسی نیست جز داداش گلم، دکتر رضای عزیز... یه خوبیم که داره اینه که با وجود اینکه میدونم این روزا سرش خیلی شلوغه و 7 صبح میزنه بیرون و 10 شب برمیگرده، اما بازم نظرش رو مینویسه و ما رو دلخوش به یه خوانندهء پروپاقرص نگه میداره... بنابراین دیگه بقیه بهانه ای نمیتونن داشته باشن (که ما وقت نداشتیم و از اینجور حرفا).
خلاصه حالا که گفتم بزار بگم که حداقل از 4 تا جوون از دورو وریای خودمون از خواهرام، از بیجناق یاسر و خواهر خانومی و شاهد و پسر عمو و دختر عموها و حتی دوستای خانومی انتظار داریم که حداقل یه یادگاری رو دیوار ما بنویسن! زشته بابا... حتما خودم باید بیام خواهش کنم؟؟؟ اگه مامان و باباها هم همچین لطفی بکنن که دیگه باعث خوشبختی ماست...
همهء اینا رو گفتم، حالا ببینیم واقعا حرف ما برو داره یا نه!؟ اگر هم خدای نکرده میخواین بگین نظر دادن توی وبلاگ رو بلد نیستین، انتهای هر مطلب رو که نگاه کنید نوشته "نظرات"، روش کلیک کنید و توی صفحه ای که باز میشه هر چی دلتون میخواد در مورد وبلاگ و مطالبش و یا در مورد خود ما بنویسید! به خدا یادگاری میمونه... پشیمونی هم نداره اگه پنج دقیقه هم وقتتون رو به ما بدین! از همهء عزیزانی که مطالب این وبلاگ رو دنبال میکنن ممنونم و ازتون انرژی مثبت میطلبم!

خدا قبول کنه این شش شب احیاء رو...!

2008-09-21T15:36:00.004+08:00

این شبها، شبهای قدره و اینجا هم توسط سفارت مراسم احیاء برگزار میشه. اما امسال ما با یک مشکل بزرگ روبرو هستیم، اونم اینکه ماه رمضان مالزی یک روز جلوتر از ماه رمضان ایران شروع شده! حالا ما موندیم مستاصل، مخصوصا در مورد شبهای قدر... چون معلوم نیست که احکام اهل سنت در مورد رویت ماه با ما چه تفاوتهایی داره؟ و اصولا از نظر علمی امکان نداره که توی یه موقعیت جغرافیایی مثل مالزی که شرق ایران واقع شده ماه زود تر رویت بشه! از این حرفا گذشته، بالاخره یه شب قدر بیشتر نداریم که (اونم با سه چهار احتمال) که با این اوضاع ما توی مالزی تبدیل میشه به شش احتمال! یعنی اگه بخوایم هیچ کدوم از این احتمالا رو از دست ندیم باید شش شب پشت سرهم نخوابیم و شب زنده داری داشته باشیم...

بهرحال توی این شبهای عزیز از همهء دوستان و آشنایان التماس دعا داریم و فرارسیدن سالروز شهادت مولا علی (ع) رو هم تسلیت میگیم. یا علی...

تشریک مساعی برای یک افطاری ناب در رستوران ناب

2008-09-17T00:18:00.009+08:00

دیروز دوشنبه چهاردهم ماه مبارک رمضان به همت و میزبانی بی جناق (یاسر) و مهدی شریفی (از دوستان نزدیک) یک میهمانی افطار در رستوران ایرانی ناب که یکی از بهترین و باسابقه ترین رستورانهای ایرانی کوالالامپور هست، ترتیب داده شد و با جمع 42 نفری از دوستان دور و نزدیک، ساعاتی رو دور هم گذروندیم و شب عید میلاد امام حسن مجتبی (ع) رو گرامی داشتیم.

بعد از اذان، اول نماز مغرب رو به جماعت خوندیم (البته جا برای نماز محدود بود) و بعد هم که رفتیم سراغ باقی ماجرا...
زحمت زیادی رو کشیدن که از این جمع خوب پذیرائی بشه... و انصافا هم شب خوبی شد. ما رو خیلی به یاد مهمونی های افطاری در بوفه های تهران انداخت؛ چون در این رستوران هم افطار و شام بصورت بوفه آماده شده بود و تنوع و کیفیت غذا هم خوب بود... البته نباید از کنار کمیت بالای اون هم بسادگی بگذریم!

بعد از افطار هم مسابقه ای برگزار شد که در پایان به سه نفر از برندگان به قید قرعه جوایزی اهداء شد؛ مناجات حضرت امیر هم پخش شد و با بدرقهء میهمانان این مراسم افطاری به پایان رسید.

همگی برای شفای کامل مهدی شریفی که به دلیل آسیب دیدگی مفصل کتف قرار بود فردای آن شب (امروز) در یکی از بیمارستانهای کوالالامپور تحت عمل جراحی قرار بگیرد دعا کردیم... امروز هم خدا رو شکر این عمل جراحی انجام شد و انشاءالله ایشون ظرف دو روز آینده مرخص خواهند شد. انشاءالله عکس دیگری رو تا فردا بعد از عیادت از مهدی، به این مطلب اضافه میکنم.

--------------------------------------------------------

پی نوشت: فقط می خوام این مطلب رو اضافه کنم که من و خانومی به عیادت مهدی شریفی رفتیم (بیمارستان گلینیگلز)، اما متاسفانه یادم رفت که عکس بگیرم! خوشبختانه حالش خیلی خوب بود و از عمل جراحی و دکترش و بیمارستان کاملا راضی بود./ پایان این پست

سفره ای به وسعت دلهای پاک روزه دار در کلبهء درویشی ما

2008-09-09T23:50:00.010+08:00

شنبه شب (مصادف با پنجم ماه رمضان) با جمعی از دوستان برای صرف افطار به یکی از بوفهء یکی از رستورانهای ایرانی کوالالامپور (رستوران زیتون) رفتیم. به جمع 14 نفری ما خوش گذشت... شب خوبی بود. یه عکس یادگاری گرفتیم که درست وقتی از رستوران اومدیم بیرون تازه یادمون افتاد که دوربین هم آورده بودیم! البته اینم از اثرات طبیعی گرسنگی دم افطار بود که چشمای آدم دیگه هیچ چی غیر از غذا رو نمیبینه!

دیشب هم به لطف خدا و با زحمات فراوانی که خانومی با کمک خواهر خانومی (حورا خانوم) کشیدن، این افتخار رو داشتیم که علاوه بر جمع چهار تایی مون، ده نفر از عزیزان و دوستان روزه دارمون رو سر سفرهء افطار کنار خودمون داشته باشیم.
البته دو اتفاق باعث شد که موقع اذان جمعمون کامل نباشه (11=1-2-14)... اول از همه و خیلی به موقع دکتر مهدی تسلطی خودشو رسوند؛ بعدش علیرضا و سمی خانوم اومدن؛ بعد مجتبی خضریان و مهدی شریفی به همراه خانومهاشون؛ افطار که تموم شد حسن کاشی و خانومش اومدن (آخه خانومش از قبل از افطار حالش بهم خورده بود و باید استراحت میکرد، اما به ما لطف کردن و برای شام اومدن)؛ شاهد هم خیلی مشکل خودشو رسوند، حدود 3 ساعت توی ترافیک مونده بود و واقعا اذیت شده بود... بهرحال شام رو همه دور هم خوردیم.
نمایی از سفره افطار (شام هم خورش قیمه بادمجون و چلومرغ و فیله مرغ داشتیم) که تحسین همه رو برانگیخته بود. انصافا خانومی کولاک کرده بود...

ازش خیلی ممنون و سپاسگذارم که همیشه و در هر شرایطی، حتی با وجود مشغلهء درسی که اینجا داره بازهم یه کدبانوی تمام و کمال و همسری مهربان بوده و هست و همه جوره پشت من هست... از خدا میخوام اجرش رو هزار برابر بهش بده.
از حورا خانوم و یاسر هم خیلی ممنونیم که واقعا کمک کردن تا کارها تسریع و تسهیل بشه تا بتونیم این مهمونی افطاری رو بهتر برگزار کنیم. خدا قبول کنه...
نماز جماعت رو هم پشت سر بی جناق خوندیم اینهم یه یادگاری دیگه:

چهرهء نورانی شاهد خودنمایی میکند

بعد از نماز هم دور هم نشستیم و به دور از فضای سیاسی به خاطرات علیرضا گوش دادیم... واقعا وقتی اسمش میاد منو یاد آقای حکایتی میندازه!

ایشالا هفتهء دیگه هم همین جمع خونهء یاسراینا خواهیم بود.

ماه میهمانی خدا، مهمونی افتادییییم...

2008-09-05T06:29:00.006+08:00

بارها گفتم که حال و هوای ماه رمضان و صفای روزه داری با سحریها و افطاریهاش، هیچ جای دنیا مثل ایران نمیشه!

اینجا ما خودمون خیلی که هنر کنیم و دلهامون باصفا باشه، دم افطار نوای ربنای معروف شجریان رو با اذان مرحوم موذن زاده و تواشیح اسماء الحسنی و چندتا دعای مخصوص ماه مبارک رو میذاریم و گوش میدیم تا بلکه یه حال و هوایی از ماه رمضونهای خودمون بگیریم. البته ناگفته نمونه که افطاریهای توپ و خوشمزه ای که خانومی تدارک میبینه سرجاش هست... بعلاوهء اینکه امسال بیجناق و خواهر خانومی نتونستن ما رو دور بزنن و تنها بذارن برن ایران! به قول معروف "واجب الحج بودیم، نصیب الحج شدیم"؛ خلاصه اینکه توی این چهار روزه که میگذره یه بار ما افطاری مهمون سفرشون بودیم و یه بار هم اونا سفرهء ما رو منور کردن.

امشب یه جا افطاری افتادیم! چهارتایی قراره بریم و اولین افطاری بیرون از خونه رو بزنیم تو رگ! اگه خدا بخواد ما خودمون هم دوشنبه خونمون افطاری میدیم و چندتایی از دوستان نزدیکمون رو دعوت کردیم. یاسر اینا هم دوشنبه هفتهء آینده افطاری میدن... ایشالا امسال به برکت حضور این بیجناق ما، چندجا افطاری دعوت بشیم تا تلافی تنهایی های ماه رمضون پارسال در بیاد.

خداییش تو طول روز نمیشه از خونه رفت بیرون؛ یعنی اگر بریم بعدش تا افطار باید با غش و ضعف خودمونو بکشونیم. اینه که یه ذره ساعتهای خواب و بیداریمون عوض شده و سعی میکنیم تا لنگ ظهر بخوابیم؛ اما از طرفی هماهنگی برای درس و دانشگاهمون هم مشکل شده. روزهایی که کلاس داشته باشیم، حسابی بیخوابی میکشیم.
یکی دیگه از اقدامات مثبت در جهت نزدیکتر کردن خودمون به حال و هوای ماه رمضون ایران، دانلود و دنبال کردن هر روز سریالهای صداوسیماست. به یاری خدا هر چهارتاش رو دنبال میکنیم.
دعا می کنیم که انشاءالله سال دیگه این موقع کنار خانواده ها سر سفره های ایرانی بنشینیم و دور هم افطار کنیم... اینجا هرکاری هم که بکنیم بازم دلمون اونجاست. از همهء عزیزان توی این ماه پربرکت التماس دعا داریم... یا علی.

ممدی نبودی ببینی شهر آزاد گشته...!

2008-08-31T19:40:00.006+08:00

امشب، شب مردکا (Merdeka) یا همون سالروز استقلال مالزیه... تاریخی که مالزی از یوغ استعمار انگلیس آزاد شد!

همه جای شهر پرسروصدا و شلوغه... ما هم امروز چهار نفری بعد از چند روزی خونه نشینی و درس و دانشگاه، زدیم بیرون. توی KLCC چرخی زدیم و ناهاری خوردیم و خریدی نکردیم! چون بی مایه واقعا فتیییییره...
اما خوب جای همه خالی بود. این روزا جای یکی از دوستای خوب و فراموش نشدنیمون خیلی خالیه؛ بله! محمد پور قدیری با اون کل کل های معروفش از بین ما رفت... اما خوب جای خوبی هم رفت، سوئد! اونم برای گرفتن یک فوق لیسانس دیگه... (در رشتهء IT)
خاطرات خوب و به یادماندنی محمد همیشه با ما هست...
یادمون نمیره روزهایی رو که با هم می رفتیم تنیس. درسته که همیشه روی هممون رو کم میکرد، اما بازم بازی کردن مقابل چنین بازیکنی به آدم روحیهء مضاعفی میداد؛ یادمون نمیره روزایی رو که کارمون توی کار با لپ تاپ و کامپیوتر لنگ میموند و محمد به دادمون می رسید؛ یادمون نمیره که با دانلودها و Searchهای خاص خودش همیشه یار و کمک حال همه بچه ها بود؛ یادمون نمیره پرتابهایی توپش رو که سالن بولینگ رو به لرزه در میآورد! و یادمون نمیره که بهش لقب وزیر دفاع داده بودیم... وقتی غیرتی میشد، کسی جلودارش نبود.

چندتا عکس از شب آخری که برای خداحافظی به خونش رفته بودیم رو میذارم توی وبلاگ که بازم بدونه به یادش هستیم...

اینم از یادگاری زیبا و با سلیقه ای که دکتر مهدی تسلطی و علیرضا و سمی خانوم براش درست کرده بودن... یه آلبوم از عکسهای یادگاری:

یادباد آن روزگاران یادباد...

2008-08-26T18:52:00.006+08:00

تموم شد!

اصلا آدم باورش نمیشه که هفتاد و سه چهار روز به این سرعت بگذره!
انگار همین دیروز بود که داشتیم بیقراری می کردیم برای اومدنشون...
واقعا روزهای خوب خوشی رو با هم گذروندیم و همش خاطره شد. اما این خصوصیت این دنیاست که هیچ خوشی و ناراحتی همیشگی نیست. از قدیم گفتن رفتنی بالاخره میره... همین مدت رو هم با کلی اصرار تونستیم مامان جون و باباجون رو نگه داریم. خدا روشکر که ایران هم دور و برشون شلوغه و تو این مدت هم خیلیها انتظارشون رو میکشیدن؛ علی الخصوص محمد اینا و رضا و سمیلا. از طرف دیگه چون مادر (مادر بزرگ خودم) هم مدت طولانی ایران نبودن و رفته بودن پیش دایی اعزاز اینا (دبی)، مامان و بابای خودم هم که یه کم تنها شده بودن دلشون هم برای مادر و هم برای مامان جون اینا حسابی تنگ شده بود.
از روز یکشنبه صبح که پرواز داشتن و پیش ما رفتن یه جورایی اوضاع و احوال غریبه برامون! جای خالیشون با هیچ چیز دیگه یی پر نمیشه و بی اختیار خاطرات این چند وقت رو توی ذهنمون مرور می کنیم. اما خب از طرف دیگه وقتی صدای رضا رو از پشت تلفن اونجوری شاد و پرهیجان و گرم میشنویم دلمون آروم میگیره و خیالمون راحت میشه که اگه ما اینجا تنها باشیم، حداقل اونا اونجا دور و برشون خلوت نیست... بالاخره این دوران برای ما هم مثل همهء چیزای زودگذر توی این دنیا تموم میشه و ما هم از این روزها با خاطرات شیرینش یاد میکنیم. (انشاءالله)
از همهء عزیزانی که توی ایران این دوری از مامان جون و باباجون رو تحمل کردن تا ما اینجا روزهای خوشی رو با هم باشیم، بینهایت ممنون و سپاسگزاریم...

برای تنوع هم که شده با دیدن چندتا عکس، سری میزنیم به دو شب آخری که اینجا دور هم بودیم:

دو شب مونده بود به رفتنشون، رفتیم بولینگ...
بولینگ اینجا ورزش پرطرفداریه و سالنهای بولینگ هم فراوونه!

شب آخر هم رفتیم به رستوران عربی "زهرة الخلیج" به صرف چای و قلیون...
شدیدا جای بابا و محمد آقا رو خالی کردیم؛ چون با هر دوتاشون اینجا اومده بودیم.

امیدواریم بازهم میزبان عزیزانمون باشیم.

ذائقهء ایرانی، طعم جهانی و آخرین روزهای 6 نفره!

2008-08-24T01:15:00.006+08:00

"بازهم سرمون شلوغ بود" شاید بهانهء مناسبی نباشه! اما خب یه هفته ای از آخرین مطلبی که نوشتم میگذره... بهرحال دیر و زود داره ولی سوخت و سوز نداره. این روزا ایقدر گرفتار درس و اینجور حرفاییم که اصلا... هیچی بگذریم.

چند روز پیش بود... آهان دقیقا 5 روز پیش، به دعوت مامان جون و باباجون برای اولین بار از موقعی که اومدن رفتیم رستوران ایرانی. دیگه مامان جون اینا هم از فست فود و غذاهای وسترن خسته شده بودن. خلاصه برای ناهار رفتیم رستوران تهران. واقعا خیلی باید قدر رستورانهای ایرانی رو دونست... هرچقدر هم که رستورانهای غیر ایرانی غذاشون خوب باشه، اما طعم و قیافهء غذاهای خودمون یه چیز دیگه ست!

من هم که اگه خدا قبول کنه بعد از یه دورهء پربار (از نظر خورد و خوراک) چند کیلویی وزن اضافه کرده بودم، تصمیم گرفتم که همچین بگی نگی یه ذره وزنم رو کم کنم... اما از روزی که اراده کردم، تقریبا هر وعده یه جوری غذاها برنجی و چربه که نمیشه ازش گذشت... البته قبلش هم همینطور بوده ها که ما کارمون به اینجا کشیده.

نزدیک شدیم به رفتن مامان جون اینا و دیگه حالمون داره کم کم گرفته میشه! البته از قدیم گفتن رفتنی بالاخره باید بره، اما ما هم دل داریم دیگه. حالا از این به بعد خوش به حال بروبچ ایران میشه. محمد اینا و رضا و سمیلا و همه و همه دلشون حسابی برای پدر و مادر مهربونی مثل مامان جون و باباجون تنگ شده و میدونم که الان دارن لحظه شماری میکنن، اما فقط ما میدونیم که چه سوغاتی های چربی تو راهه! حالا گذشته از تازه شدن دیدارشون شاید...
ایشالا توی همین دو سه روزه بازهم سر بزنید، مطلب بعدی رو زود مینویسم!

نیمه شعبان شد، عشق است مهدی (عج) ...

2008-08-17T19:52:00.001+08:00

با تبریک فرارسیدن این عید بزرگ به همهء عزیزان، برای تعجیل در ظهور حضرت ولی عصر (عج) صلواتی می فرستم و می نویسم برایتان از چند روز اخیر...

4 - 5 روز پیش بود که کارت دعوتی به دستم رسید که روی آن نوشته بود: "جناب آقای سید فواد شمس دولت آبادی باتفاق خانواده"
این کارت رو بی جناق (یاسر) به دستم رسوند. قبل از اینکه از کسی چیزی بپرسم و یا در پاکت رو باز کنم، یه لحظه تامل کردم و با خودم گفتم: "ای بابا، چی شده؟ کی ما رو توی این کشور غریب اینجوری دعوت کرده؟ اصلا برای چی دعوتمون کردن؟" از اونجایی که مدتها بود بوی شام عروسی و اینجور حرفا به دماغم نخورده بود و اینجا هم کسی رو برای اینجور برنامه ها نداشتیم، دیدم فکرم زیاد به جایی قد نمیده! پاکت رو باز کردم و دیدم عجب... من کجاها سیر میکنم و...! بله کارت دعوت مراسم جشن نیمهء شعبان بود اونم توی مالزی! یه لحظه به خودم اومدم، دیدم که آره، حضرت ما رو هم دعوت کرده...
برگزار کنندگان مراسم شاهد و جمعی از دوستان و هم دانشگاهی هاش بودن از دانشگاه MMU در سایبرجایا (CyberJaya)، که در 40 کیلومتری کوالالامپور واقع شده. حالا همینجا یه توقف کوچیک داشته باشیم که من چند تا جمله ای رو توی پرانتز براتون یگم و دوباره برمیگردیم به ادامهء همین مطلب.
همون روزا بود که با یه پیشنهاد به فکر افتادیم که خودمون یه حرکت هرچند مختصر اما با نیت زنده نگه داشتن هر چه بیشتر یاد جشن نیمه شعبان در بین دانشجویان اطراف خودمون انجام بدیم. این شد که به اتفاق بیجناق و مامان جون اینا و دو سه تا از دوستان شروع کردیم به تهیهء بسته هایی حاوی شکلات و پیام تبریک... تا جایی که در توان بود شکلاتهای مارکدار و با کیفیت خریدیم و در بسته های نایلونی زیپدار همراه با یک نوشته آماده کردیم. چیزی حدود 100 بسته ای شد. بین بچه ها (خودمون 4 -5 نفر) تقسیم کردیم تا در مکانهای مختلف ظرف دو روز توزیع بشه... کار جالبی بود! مخصوصا اینکه اینجا از این کارا کم انجام میشه! حداقل تاثیرش میتونه این باشه که یادمون باشه کی هستیم و دنبال چی باید باشیم... اونم توی جوّ خارج از کشور.

نمونه هایی از بسته های آماده شده

برگردیم به قضیه مراسم جشن نیمه شعبان...
محل سالن توی شهر پوتراجایا (چسبیده به سایبرجایا) بود که پایتخت سیاسی مالزیه. سالن و مجموعهء خیلی شیک و مرتبی بود. اینم یه عکس جلوی درب ورودی:

در مجموع مراسم خیلی جالب و متنوعی بود؛ طوریکه تا بحال مراسم ایرانی با این کیفیت برگزاری در مالزی ندیده بودیم. در طول مراسم مسابقه ای برگزار شد و هرکس حرف دلش رو با امام زمان (عج) روی کاغذی نوشت... در آخر قرعه کشی انجام شد و به 5 نفر از جمله باباجون و سمی خانوم (همسر علیرضا، دوستمون) یادبود تقدیم شد.

در پایان برنامه هم یک تابلوی زیبا و با ارزش به هر خانواده هدیه شد:

ناگفته نمونه که یک پرس جوجه کباب با برنج زعفرانی هم مهمون حضرت بودیم... غذا رو که گرفتیم و اومدیم بیرون ساعت 11:30 شب بود... رفتیم به نزدیکترین پارک و نشستیم دور هم و شام رو زدیم تو رگ! انصافا چسبید... علیرضا هم آخر شبی دوباره خاطره تعریف کردنش گرفته بود. شب عیدی کلی خندیدیم و خدا رو شکر خوش گذشت. همون موقع ها هم مامان اینا زنگ زدن و تولدم رو (که به سال قمری مقارن با نیمهء شعبان هست) رو به من تبریک گفتند... خدا کنه لیاقتش رو داشته باشم.

اعیاد شعبانیه و شب نشینی با دوستان

2008-08-11T11:27:00.019+08:00

بارها و بارها گفتم که اینجا (مالزی) گرچه یک کشور اسلامی به حساب میاد، اما حتی از مناسبتهای اسلامی دوجانبه (مثل عید مبعث) هم اینجا خبری نیست، چه برسه به اعیاد ویژهء شیعیان! حتی از سفارت ایران هم نمیشه انتظار برگزاری برنامه داشت... مثلا همین ماه شعبان با اینهمه عید و مناسبت، اینجا هیچ خبری نیست و رنگ و بوی شعبان رو نداره!

به مصداق جملهء زیبای "کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من"، ما هم اگه خودمون برنامه ای برای خودمون داشته باشیم که هیچ، اما اگه نداشته باشیم یه مناسبت میاد و میره و ما هم از همه جا بی خبر بعدش می فهمیم که آره، مثلا عیدی در کار بوده!

این شد که چند شب پیش، که مصادف با یکی از اعیاد شعبانیه هم بود، به اتفاق مامان جون و باباجون و چهار نفر از دوستان، یک بستهء پیشنهادی 4+6 رو به اجرا درآوردیم. اون شب رفتیم پشت بوم مجتمعی که دکتر مهدی تسلطی (یکی از دوستامون) زندگی می کنه. اونجا یه استخر روباز قشنگ داره با یه منظرهء شب خیلی زیبا. دور استخر هم میز و صندلی داشت برای نشستن. ما هم پیتزا Domino`s گرفته بودیم و نشسته بودیم دور هم می خوردیم. انصافا پیتزاش خوشمزه ست ولی طعم پیتزاهای ایران یه چیز دیگه ست! دلمون لک زده برای پیتزای ایران! تازه این پیتزا دومینوز، بهترین کیفیت رو توی مالزی داره، اما تنوع پیتزا کلا اینجا خیلی کمه! علیرضا شرفی (یکی دیگه از دوستامون) که به همراه خانومش (سمی خانوم) اومده بود، شروع کرده بود به تعریف خاطرات معروفش و کلی جوک، همه غش کرده بودن از خنده! محمد پورغدیری (یکی دیگه از دوستامون) هم بود، هر چند که به تازگی تصمیم گرفته از پیش ما بره (برای ادامه تحصیل در سوئد). خلاصه در مجموع شب خوبی بود، جای همگی خالی!

به پیشنهاد مامان جون، امشب قراره که همون جمع دور هم جمع بشیم و توی محوطهء مجتمع ما، کنار استخر، بشینیم و آش بخوریم! الان هم که دارم این مطلب رو می نویسم دارن تهیه و تدارک میبینن... ایشالا که باز هم با بچه ها دور هم جمع بشیم. آخرین دفعاتیه که محمد پورغدیری رو بین جمع خودمون توی مالزی می بینیم. براش آرزوی موفقیت می کنم... شایان ذکره که 100 بار به شاهد هم گفتیم "بیا و امشب رو با ما بد بگذرون"، اما گفت کلی کار دارم و نیومد. آخه چند روزی مسافرت رفته بود (جزیرهء "تیومن" که یکی از جزایر بسیار دیدنی مالزیه ) ما هم که تا حالا اونجا نرفتیم... به هر حال میگفت درس و دانشگاه دارم و نمی تونم بیام؛ جاش خالیه.
ایشالا اگه امشب بعد از اینکه برنامه به سلامتی برگزار شد، دو تا عکس به این پست اضافه می کنم که یادگاری بمونه! متاسفانه چند شب پیش دوربین همراهمون نبود، بخاطر همین از اون شب عکسی نداریم.
-----------------------------------------------------------------------
اینهم از عکسهای تکمیلی که قولشون رو داده بودم:

مامان جون کولاک کرده بود... واقعا دستشون درد نکنه! همه خیلی خوششون اومده بود و تشکر کردند.
شب به یاد ماندنی ای بود. کاش میشد هر چند وقت یکبار از این برنامه ها داشته باشیم... اما دریغ و افسوس که تا حدود 11 - 12 روز دیگه، مامان جون و باباجون دارن از پیش ما میرن! علی میمونه و حوضش... اونوقته که دکی (دکتر رضا، برادر خانومی) تو ایران به ریش ما می خنده!!! اینو گفتم چون این چند وقته همش از ایران امواجی می فرسته که مامان جون اینا رو زودتر برگردونه ایران... نمیگه "بابا اینا هم دل دارن، بزار چند وقتم به اینا خوش بگذره!" البته شوخی می کنم :-)
عوضش ایشالا ما که بریم ایران یه 10 - 12 روزی اساسی تلپ می شیم خونشون! دیگه تازه عروس و تازه دوماد هم حالیمون نمیشه... خلاصش بگم، آبجی سمیلا خودتو آماده کن که مثل آوار خراب می شیم سرتون... درس دارم و می خوام دکترا قبول بشم و این جور چیزا هم تو کت ما نمیره!!!

تولد فرعی یا اصلی؟ مساله اینست!

2008-08-05T14:32:00.007+08:00

چند روز پیش درست در آخرین شب قبل از برگشتن مرضیه خانوم (خواهر بیجناق) به ایران، جشن تولد کوچک و خودمونی توی خونهء یاسر اینا (بیجناق) گرفتیم و کادوها رو بهش دادیم و کیک هم خوردیم... البته باید مفصل تر از این حرفا برگزار میشد، چون تولد، تولد سی سالگی بود! اما خب شب تولد اصلی نبود و دو سه شب مونده بود به اصل داستان.

فردای اون شب هم مرضیه خانوم رو بردیم فرودگاه و راهیشون کردیم. مکافاتی داشتیم با اضافه بار و این قبیل مشکلات! مثل همیشه، فرودگاه رفتن با حواشی خاص خودش همراه بود... هر چی که بود بالاخره حل شد و ما هم برگشتیم و توی راه هم به اتفاق بیجناق بستنی مکدونالد خوردیم.
دو سه روزی گذشت و دیروز بود که به دعوت مامان جون و باباجون برای صرف ناهار به مناسبت روز تولد اصلی رفتیم فست فود SUBWAY، که تنها فست فود سرد توی مالزیه! تنها و تنها ساندویچ کالباس داره، اونم چه کالباسهایی... واقعا مزهء تکی داره، علی الخصوص که توی مالزی کالباس درست و حسابی (باب ذائقهء ایرانی) به ندرت پیدا میشه.

اینم یه شلیل ایرانی (خیلی کمیاب) که مامان جون برامون از یه میوه فروشی درست بغل رستوران برامون خریدن (6 تا)

دلی از عزا درآوردیم! گفتم عزا، چون همون شبی که تولد رو توی خونه گرفته بودیم (از عصر اون روز) در اثر خوردن غذای دانشگاه مسموم شده بودم و اوضاع و احوالم خیلی بهم ریخته بود. دیگه توضیح نمیدم فقط یه نکته داشت اونم اینکه از شدت سر درد داشتم جان به جان آفرین تسلیم می کردم و حتی خوردن دو تا قرص بروفن 400 و کلی دوا و درمون دیگه (اعم از مالیدن دارچین روی پیشانی) جواب نداده بود، همین شد که برای اولین بار یاسر یک آمپول (دگزامتازون) بهم زد! انصافا هم خیلی خوب زد، اما اونم اثر نداشت! بی اختیار به یاد دکتر خودم میافتم، دکتر خانواده، دکتر مورد اعتماد همهء اقشار مردم، دکتر دلسوز و فداکار، دکتر رضا مقدم پور ، که بارها و بارها من رو از این مخمصه ها نجات داده بود... قرار بود که زیاد توضیح ندم، پس تا همینجا کافیه.

رکورد زود رسیدن به داشگاه و تحمل سرما در مالزی

2008-08-02T08:04:00.004+08:00

شاید باورتون نشه، اما الان که دارم این پست رو مینویسم پشت در بسته دانشگاه نشستم (ساعت 7:55 صبح) اما خوشبختانه WiFi (اینترنت بیسیم) دانشگاه روشنه و میشه ازش استفاده کرد.

داستان از این قراره که امروز برای من از اون روزهاست! از ساعت 9 تا 6 یه کلاس دارم و بعدش هم از 6:30 تا 10:30 شب یه کلاس دیگه! ایشالا حدودای 11شب "به خانه برمی گردیم"! از طرفی خانومی هم امروز 2 تا کلاس داره، یکی 8 تا 11صبح و یکی دیگه هم 7 تا 10 شب... این شد که من صبح یکم زودتر باهاش از خونه اومدم بیرون که من رو هم سر راه برسونه دانشگاه. آخه 2 - 3 هفته ای میشه که محل دانشگاه ما عوض شده و بگی نگی یه کم به خونه دورتر شده (با ماشین 7 - 8 دقیقه راهه). خلاصه امروز بنده رکورد زدم و چیزی حدود 45 دقیقه زودتر از باز شدن در دانشگاه رسیدم (برای اولین بار توی عمرم)، البته فکر می کردم 8 باز بشه نه 8:30.
جریان عوض شدن محل دانشگاه ما هم اینه که جایی که قبلا بودیم رو می خوان بکوبن و دوباره بسازن، این شد که 10 طبقه از یک ساختمون 18 طبقه رو اجاره کردند برای مدت 5 سال، تا زمانی که ساخت دوبارهء Campus خودمون تموم بشه... عمر دانشجویی من یکی که کفاف نمیده ساخته شده اش رو ببینم. ایشالا خدا بخواد این ترم تموم بشه دیگه کلاس ندارم و فقط دو تا پروژه میمونه که باید ترم بعدی اونا رو بگذرونم.

اگه میبینید که این چند وقته یه کم دیر به دیر مینویسم، دلیلش گرفتاری بیش از حد و مشغله درسیه. این ترم بدجوری رسّ ما رو میکشن! به همین خاطر فعلا از تفریح و گردش خبری نیست، مامان جون و باباجون هم بعضی روزها حوصلشون سر میره از توی خونه موندن. قابل توجه اونایی که میگفتن "بد نگذره!"، آره داداش خیلی موقع ها اوضاعمون اینجوریاس...

راستی همین الان یادم افتاد که یادم رفته با خودم کاپشن بیارم! تعجب نکنید توی کشوری مثل مالزی که آب و هواش همیشه گرمه، کلاسهای دانشگاه مثل یخچال میمونه! حالا تا شب باید اینجا بلرزم از سرما. فعلا ما بریم که اومدن درها رو باز کنن...

عید مبعث و ماجرای بسته های پیشنهادی

2008-07-30T01:55:00.013+08:00

امروز عید مبعث هست و از همینجا به همه تبریک میگیم و آرزو می کنیم که سال دیگه این عید بزرگ رو توی مملکت خودمون کنار همهء اعضای خانواده باشیم. واقعا اینجا سخته که آدم عیدهای به این بزرگی و مهمی رو توی فضای شهر احساس نکنه! حتی مبعث و میلاد حضرت رسول (ص) رو!

از موقعی که مهمونامون رفتن هنوز جاشون خالیه...
الان 5 روزی میشه که محمد اینا رفتن. دلمون لک زده برای بقل کردن امیرعلی کوچولو! اینم به افتخارشون:
بهرحال خدا رو شکر که فعلا مامان جون و باباجون (مامان و بابای خانومی) هنوز پیش ما هستند و ما باید فعلا قدر این لحظات رو بدونیم، چون تا چشم بهم بزنیم میبینیم که داریم می بریمشون فرودگاه و اون قصهء جدایی... آره فعلا قدر اینجا بودنشون رو بدونیم.

شب عید رو توی خونه خودمون دور هم جمع بودیم. جمع 1+6 خودمون رو که میبینم به یاد بسته های پیشنهادی 1+5 و بازی با این اعداد و شماره ها میافتم. ایشالا که اینجا همیشه با حضور عزیزانی از ایران جمعمون جمع باشه و شاهد جمعهای 2+6، 3+4 و یا حتی بیشتر از اینها باشیم. امیدوارم که از این به بعد با این ترکیبهای عددی آشنا باشید، چون من و بی جناق خیلی ازشون استفاده می کنیم. یه چندتایی مثال براتون میزنم تا مطلب کامل روشن بشه:
- در این ترکیبها ==> من و خانومی و بیجناق و خواهر خانومی = 4

- در زمانهایی مثل الان ==> من و خانومی و بیجناق و خواهر خانومی و باباجون و مامان جون = 6
- حالا عدد هایی که اضافه می شوند ==> 1 میتونه مرضیه خانوم (خواهر بیجناق) و یا لعیا (خواهر خودم) باشه - 2 میتونه رضا و سمیلا (برادر کوچیکهء خانومی و زن برادر کوچیکهء خانومی) باشه - 3 میتونه (یه خانوادهء 3 نفری از نزدیکان باشه) و ....
اینا رو گفتم چون این روزها بازار بسته های پیشنهادی داغه داغه!
مثلا اگر باباجون و مامان جون منزل ما باشند و پیشنهادی از طرف یاسر اینا برسه که قرار بشه همگی کاری رو انجان بدیم یا جایی رو باهم بریم، این یک بستهء پیشنهادی 4+3 محسوب میشه...
خلاصه... آخر آخرش اینکه با یک بستهء پیشنهادی 3+4، یاسر (بیجناق) و حورا خانوم (خواهر خانومی) و مرضیه خانوم رو دعوت کردیم تا شب عیدی رو هفت نفری دورهم با یک کیلو کالباس از آب گذشته (از ایران رسیده) دور هم جشن بگیریم. در ضمن سریال سه در چهار رو هم دیدیم و کلی خندیدیم.
ماشالا رو یادت نره! یه صلوات هم بفرست به مناسبت مبعث. عیدتون مبارک. یا علی.

ماجرای رفتن محمد اینا و "لوک خوش شانس"

2008-07-27T18:34:00.005+08:00

زمان: جمعه، چهارم تیرماه، ساعت 00:30 بامداد
مکان: واحد شمارهء 3، طبقهء5، مجتمع Gerney Heights، (خونهء خودمون)
موضوع جلسه: بستن چمدانهای محمد اینا (برادر بزرگهء خانومی)
حاضرین: همون جمع ده نفری - باباجون (پدر خانومی) و بی جناق یاسر

آره دیگه، قرار بود پروازشون 11:30 صبح جمعه بپره...
ما هم با کمال بی میلی داشتیم کمک می کردیم تا وسایلشونو جمع کنن. تا حدودای 2 طول کشید، اما انصافا اونشب به نسبت زود خوابیدیم! قرار گذاشتیم 7 صبح آماده بشیم تا حداکثر 8 بزنیم بیرون. آخه تا فرودگاه 75 کیلومتر (حدود 1 ساعت) راهه...

صبح بیدار شدیم و جمع و جور کردیم و ساعت 8:10 راه افتادیم به سمت KLIA (فرودگاه بین المللی کوالالامپور). بروبچ زیاد دل ودماغ نداشتن، به قول شاهد "وضعی نبود"! خلاصه رسیدیم به فرودگاه و با توجه به اضافه باری که داشتن، زود رفتیم توی صف تحویل بار و شروع کردیم به گشتن دنبال ایرانیهای "کم بار"، تا حداقل دو سه تا از ساکها و چمدونها رو بدیم براشون ببرن... دردسرتون ندم، دو نفر رو پیدا کردیم و قرار شد که با اونها بارها رو تحویل بدیم. دیگه خیالاتمون یه جورایی راحت شده بود از احتمال اضافه بارو این حرفا. ساعت 10:15 بود که نوبت ما شد. مسوول تحویل بار بلیطها رو از ما گرفته بود و ما هم همهء چمدونها رو همراه بارهای اون دو نفر تحویل داده بودیم که یهو خانومه برگشت گفت: "بلیطهای اون دو نفر مشکلی نداره، اما بلیطهای شما Reconfirm نشده!" ما رو میگی انگار که دنیا رو سرمون خراب شده بود، دستپاچه و درمونده شدیم. هیچی دیگه، خانومه گفت بارها رو از روی ترازو بردارید و با بلیطها برید قسمت Confirmation ایران ایر. رفتیم و فهمیدیم که با وجود اینکه بلیطها OK بودن، توی لیست انتظار گذاشته شدن! حالا تصورش رو بکنید که پرواز بیست درصد Overload بود و حدود 18 - 19 نفر دیگه هم مشکلات مشابهی داشتند و منتظر باز شدن جا وایساده بودن!

هر چی نذز و نیاز و دعا بلد بودیم رو تا ته رفتیم...
در همین حین و بین بودیم که فهمیدیم محمد اینا به امید درست شدن بلیطها یکی از چمدوناشون رو با بار یکی از مسافرها تحویل دادن، رسید (TAG) بار رو هم ازش نگرفته بودن، تازه اصلا اون بنده خدا رو نمیشناختن و شماره و نشونه ای هم ازش نداشتن! همهء اینها رو داشته باشید... تا ساعت 10:55 هم خبری از باز شدن جا توی پرواز نبود! آقای ولایتی، رئیس ایران ایر توی مالزی، رو دیدیم و براش همه چی رو توضیح دادیم. اولش گفت: "باید صبر کنید، فعلا جا نمیده!" ساعت 11 بود که بالاخره 5 تا جای خالی اعلام کردند. به لطف خدا سه تا بلیطهای محمد اینا جزو اون پنج تا رد شد و با اون دو نفر دیگه هم یه چمدون دیگه رو هم تحویل دادند و بعنوان آخرین نفرات به سمت پرواز دویدن.... اون لحظات ناخودآگاه به یاد لوک خوش شانس افتاده بودم!
خدا رو شکر که بخیر گذشت، واقعا خاطره شد!

روزهایی به یادماندنی از تاریخچهء زندگی ما در مالزی

2008-07-25T23:52:00.011+08:00

بدون مقدمه بگم که این چند روزه به دلیل بروز انواع مشغله ها و بعضا تنبلی در نوشتن مطالب، مجبورم از کلمات "دیروز"، "پریروز"، "پس پریروز" و یا حتی "پس پس پریروز" استفادهء شایانی بکنم!

پس پریروز، یعنی چهارشنبه همون جمع 1+10 رفتیم به مجموعه پارکهای Sunway، که شامل بزرگترین پارک آبی مالزی + سه پارک دیگه هست و همچنین طولانی ترین پل معلق چوبی مالزی در این مجموعهء زیبا قرار داره.

خیلی دلمون سوخت! از اونجایی که از کل جمع ما فقط شاهد قبلا این پارک رو از نزدیک دیده بود و ما همگی بار اولمون بود که به این مجموعه میومدیم، همهء مهمونای قبلی ما از جمله بابام اینا (خانوادهء خودم)، رضا و سمیلا (برادر کوچیکه و زن برادر کوچیکهء خانومی) و دایی اعزاز اینا، هیچکدوم اینجا رو ندیده بودند! ایشالا که همشون حداقل یه بار دیگه بیان پیش ما...
ساعت کار مجموعه 11 صبح تا 6 بعداز ظهر بود... بماند که می خواستیم 11 صبح توی پارک باشیم تا حداکثر استفاده رو بکنیم اما عملا ساعت 3 وارد شدیم!!! آخه بلیطش نسبتا گرون بود و دوست داشتیم حداکثر استفاده رو بکنیم...

یه چندتایی عکس یادگاری

داشت یادم میرفت بگم، آخرین باری که با بی جناق (یاسر) دونفری سوار یکی از سرسره های آبی شدیم، توی تونل سرسره از روی تیوب مخصوصی که سوارش بودیم سرنگون شدیم و بعد از کلی خوردن سر و کله مون به دیوارهء تونل، خدا رو شکر جون سالم به در بردیم! البته هنوز گردن و کمر من یکی که خوب نشده! خدا خیلی بهمون رحم کرد...

شواهدی بر شهود شاهد

2008-07-24T11:03:00.010+08:00

دو روز پیش جای همگی خالی، رفتیم Cyberjaya & Putrajaya. برای من و خانومی بار دهم یا یازدهم بود، اما برای محمد اینا تازگی داشت. اما واقعا جاهایی هستند که ارزش چندبار دیدن رو دارن.

پوتراجایا، پایتخت سیاسی مالزی، جایی که همهء سازمانها و اداره جات و کاخ نخست وزیری و همچنین چندین بناهای زیبای دیگر (مثل مسجد پوترا) در آن واقع شده اند.

بعد از اون هم مهمون خونه شاهد جان بودیم که با پذیرایی گرمش هممون رو مثل همیشه شرمندهء محبتهاش کرد. تازه هممون (آقایون) رو به استخر روباز مجتمعشون (Cyber Heights) دعوت کرد... توی اون هوای داغ واقعا میتونست بچسبه! اما اینکه خانوما توی اون گرما نسشته بودم و ما رو در حال شنا نگاه می کردن، دل هر بیننده ای رو می سوزوند! ما هم که از این قاعده مستثنی نبودیم، خودمونم کوفتمون شد! خانومی همش میگفت: "خوش بحالتون... ما تو این هوا داریم خفه میشیم از گرما..."

نا گفته نمونه که حرکت محیرالعقول شاهد (شکستن رکورد نفس گیری زیر آب) بازهم توجه همه از جمله رسانه های خارجی رو به خودش جلب کرد. رکورد قبلی ("3 دقیقه و 18 ثانیه") که قبلا هم در اختیار خودش بود با به ثبت رساندن رکورد جدید او (زمان دست نیافتنی "3 دقیقه و 20 ثانیه") شکست! جدی میگم واقعا خیلی خیلی مشکله... من که خودم کف کردم!
راستی بالاخره موفق شدیم اولین قلیون با سرقلیون آناناس طبیعی رو با یک همکاری 4 نفره توی خونهء شاهد درست کنیم.

یک روز خارج از شهر

2008-07-20T12:22:00.010+08:00

از روزی که محمد اینا (برادر بزرگ خانومی) اومدن مالزی، بالاخره پریروز موفق شدیم زود بیدار شیم و از خونه بزنیم بیرون؛ البته همش نتیجهء اصرار و پافشاری و هماهنگیهایی بود که شب قبلش من و بیجناق صورت داده بودیم... دردسرتون ندم، ساعت 11:30 رسیدیم به جایی که قرار بود بریم، Genting Highland، منطقه ای کوهستانی و مرتفع اما پوشیده از انبوه گیاهان و درختان سرسبز... که در بالاترین نقطهء آن یک شهر بازی روباز، یک شهربازی داخل سالن و کلی هتل و رستوران ساخته شده، در ضمن تنها Casino (قمارخونه) مالزی هم همینجا ساخته شده. همهء اینها بعلاوهء طولانی ترین مسیر تله کابین آسیا و یک معبد چینی زیبا و همچنین آب و هوای بسیار خنک و مطبوع، این مکان رو به یکی از جاذبه های توریستی مالزی تبدیل کرده. من و خانومی بار چهارمی بود که به Genting میومدیم و خانوادهء بیجناق هم بار Nام بود که میومدن، بنابراین بقیه رو توی ایستگاه تله کابین پیاده کردیم و خودمون (من و خانومی و بیجناق و مرضیه خانوم خواهر بیجناق و شاهد) با دوتا ماشینها جاده رو رفتیم بالا، تا اونجا همدیگرو ببینیم. آنچنان مه شدیدی بود که فاصله 4 – 5 متریمونو به سختی میدیدیم. بالا هم که رسیدیم مه خیلی غلیظی همه جا رو گرفته بود و هوا هم خیلی سرد بود. متاسفانه شهربازی روباز تعطیل بود و علاوه بر هدی (برادر زادهء خانومی) بقیه هم یه کم ضدحال خوردن... بعد از کمی گشت و گذار و خرید و صرف ناهار در KFC و نماز، رفتیم معبد چینیها رو دیدیم. اینم چندتا عکس یادگاری:

جالب بود، اونجا که رسیدیم هوا کم کم باز شد، توی عکسها مشخصه. امیر علی فسقلی (برادر زادهء خانومی) هم سرگرمی کل این پیک نیک بود. ماشالا...

جای خیلیها رو خالی کردیم... بعد از اونجا هم حدودای ساعت 5 بعدازظهر بود که رفتیم Bukit Tingi یا هموون Berjaya Resort که یک مجوعه است از هتل، زمینهای گلف، باغ خرگوشها، ، باغ ارکیده ها، دهکدهء ژاپنیها و دهکده فرانسویها. چند تا از عکسهاش رو در ادامه گذاشتم.

شب و روز عید میلاد حضرت علی (ع) و روز پدر

2008-07-17T11:15:00.016+08:00

پریشب که شب عید میلاد حضرت علی (ع) بود همگی در منزل ما دور هم جمع شدیم و از لطف خانمها و هدایاشون عرق شرم ریختیم! از همه بیشتر باباجون کاسب شدند و از حاضر و غایب کادو تحویل گرفتند، حتی رضا و سمیلا (برادر کوچیکهء خانومی و زن برادر کوچیکهء خانومی) که جاشون این روزا اینجا واقعا خالیه هم به خامونی سپرده بودن که ما از طرفشون به باباجون کادو بدیم. فقط بدونن که ما اینجا خیلی به یادشون هستیم و باباجون هم از کادوشون خیلی خوششون اومد.
خانومی هم ما رو بطور اساسی شرمنده کرد و کفشی که مدتها بود دلم می خواست بخرم (و از ردیف بودجه خارج بود) رو برام خریده بود، کلی غافلگیر شدم! بین خودمون باشه منم کفش خیلی دوست دارم، اما خوب نه هر کفشی! سلیقه رو که قبلا به اثبات رسوندم... (حمل بر خودستایی نشه که اصلا اهلش نیستم)

اینم یه عکس از قسمتی از کادوها:

اون کاغذ کادو قهوه ایه که روش یه کارت با یه قلب گذاشته شده از همه توپ تر بود

دیروز هم که روز عید و روز پدر بود، آقای بیجناق طی یک اقدام کم سابقه اما قابل ستایش همه رو (جمع 10 نفری) به صرف ناهار در رستوران (Hartz Chicken Buffet) مهمون کرد... حالی بردیم و خاطره ای شد، جزئیاتش بماند. به آوردن چهار تا عکس بسنده میکنم:

بعد از صرف ناهار همه در مرکز خرید (SunWay) که انصافا یکی از بهترین و کاملترین مراکز خرید مالزی هست، مشغول خرید و از اینجور حرفا شدند، اما برای استراحتی 2 ساعته تصمیم داشتیم سری به مجموعه پارکهای SunWay هم بزنیم که متاسفانه خوردیم به نیم ساعت مونده به تعطیلی مجموعه، و بعد از گرفتن چندتا عکس که در ادامه میبینید دوباره رفتیم سراغ خرید همیشگی!

سرتون رو درد نیارم، یه مغازه پیدا کردیم که "هم اسم" خانومی بود (اولین بار بود که چنین اسمی رو توی مالزی میدیدیم) به همین خاطر یه عکس انداختیم که خاطره اش بمونه. از این مغازه هم کم خرید نکردن دوستان و در ادامه هم سایر مغازه های این مرکز خرید رو هم بی بهره نگذاشتند... نتیجه اش رو می تونید روی کالسکلهء امیرعلی فسقلی و در کنار سردمدار امور خرید (باباجون) ملاحظه کنید...

اون ژست خاص و ابهت رو که در دو تصویر پائین میبینید (ماشالا بگو) ناشی از تجارب چند دهه خرید و پول خرج کردن در مراکز بیشمار خرید در اقصی نقاط عالمه....

خودتون قضاوت کنید، این که میبینید کالسکهء بچه ست یا .... ؟

دور هم، دور از وطن

2008-07-15T02:20:00.006+08:00

بالاخره دیروز محمد آقا (برادر خانومی) هم به اتفاق خانواده و امیرعلی خوردنی اومدند...
ما هم که از خداخواسته صبح دیروز (ساعت 7 شنبه صبح) زدیم بیرون و به اتفاق بروبچ (خانومی و خواهر خانومی و بیجناق و خواهر بی جناق) راهی فرودگاه شدیم. فرودگاه از منزل ما (که در مرکز کوالالامپور واقع شده) 75 کیلومتر فاصله داره! وقتی رسیدیم فرودگاه ساعت 8 بود، اما متاسفانه پروازشون 1 ساعتی تاخیر داشت. ما هم فرصت رو مغتنم شمردیم و رفتیم یه صبحونه مکدونالد زدیم تو رگ! همین کار باعث شد که طلسم 3.5 ساله بیجناق شکسته شد، چون توی این مدت یکبار هم صبحونه مکدونالد رو امتحان نکرده بود! (گرچه همگی بالاتفاق این فست فود رو جزو چیپترین ها به حساب میاریم، کلاس نذار پسر، اما خوب چسبید...) جای شما خالی!
بعد از اون هم شاهد (برادر بیجناق) به ما ملحق شد. بعد از رسیدن محمد اینا، همگی با سه ماشین راهی خونه شدیم که مامان جون و باباجون داشتن انتظار رسید ما رو میکشیدن. ناگفته نمونه که بعد از رسیدن به خونه یک صبحانه ایرانی مفصل هم زدیم بر بدن. نون سنگک و نون لواش و پنیر و پنیر خامه ای و خامه و عسل و مربا و ..... الی آخر.
تا شب خونه بودیم، تو همین مدت هم شاهد ما رو پیچوند و به مقصد نامعلومی ما رو ترک کرد. ما هم بالاخره شب زدیم بیرون و از این حرفا. اینم دوتا عکس که داغ داغه؛ نسوزی...

مسجد بسیار زیبای نگارا (Negara)

پارک Titiwangsa و چرخ فلک کپی برداری شده از چرخ فلک معروف لندن

جاتون خالی با کالباسهایی که از ایران رسیده بود ساندویچ درست کردیم و توی پارک دور هم شام خوردیم.
البته دوستان یک دقیقه همینجا نگه دارید!!! فکر نکنید اینجا همیشه از این خبرها هست ها! نه.... سالی 1 بار، 2 بار اگه افتخار میزبانی خانواده های خودمونو پیدا کنیم، برکتش دامنگیرمون میشه... حالا بگو ماشالا، ایشالا بیشتر بشه!
امروز هم تور KLCC (برجهای دوقلو و مرکز خرید معروفش) رو برگزار کردیم که از ساعت 12 ظهر تا 10 شب بطول انجامید و رکورد هزینه پارکینگ رو هم شکستیم با مبلغ 17رینگت مالزی، ماشین حساب نیارید، میشه 5هزار و خورده ای تومان! اما هرچی باشه بهتر از جا پارک گیر نیاوردن توی تهرانه.
خونه هم که رسیدیم تا 2 نصف شب دور هم بودیم. انشاءالله توی پست بعدی چندتا عکس دبش میذارم از همین چند روزه...

"دردسرهای مجتمع رو به زوال" و "شانس ما"

2008-07-12T21:46:00.009+08:00

این 2 - 3 روزه برای ما یک تراژدی تمام عیار بود!

مجتمع مسکونی ما (Gerney Heights) که روزهای اول خوب و ترتمیز بود، متاسفانه رو به زوال و نابودی پیش میره! تا جایی که 4 بار تصمیم به ترک این مجتمع گرفتیم اما هر بار به دلیلی موفق به انجام این مهم نشدیم. آب لوله کشی منزل بی جناق یاسر که 2 روز هست که قطع شده! آسانسور بلوک ما هم که از دیروز قطع شده و مجبوریم 7 طبقه رو از راه پله ها بالا و پائین بریم. جالب اینجاست که دقیقا امروز پر رفت و آمدترین روز تاریخ زندگی ما در مالزی بوده! به دلایل متعدد از جمله:
- کلاس دانشگاه خانومی که مجبور بود ساعت 7 صبح از خونه بره بیرون که منم تا پائین پله ها همراهیش کردم (تا از وجود احتمالی گربه ها در امان باشه) و دوباره برگشتم خونه.
- انفجار شیر دستشویی که بنده رو مجبور کرد 4 بار پله ها رو برم و بیام تا ابزار مناسب و همچنین شیرآلات و ... رو تهیه کنم!
- خرید خونه که باید انجام میشد چون فردا هم محمد آقا اینا (برادر خانومی) از ایران میان.
- بعدش کلاس دانشگاه خودم که از 3 تا 7 بعد از ظهر بود.
- آخر سر هم که ساعت 10 شب یه سرمجبور شدیم با بیجناق یاسر بریم از خونشون یه سری وسایل بیاریم!

شاید باورتون نشه اما وقتی حساب میکنم میبینم که امروز 7 - 8 بار تا این ساعت (11 شب) پله های این 7 طبقه رو برم و بیام... البته اگه کار دیگه ای پیش نیاد! حالا هم دستها رو به آسمون بلند میکنم و دعا میکنم که تا فردا صبح همه چی OK بشه!
راستی یادم رفت بگم که دیروز توی اتاق حبس شدیم، آخه دستگیرهء در یهویی از کار افتاد و ما هم که در حال آماده شدن برای رفتن به یکی از مراکز خرید بودیم توی اتاق حبس شدیم، اینجا بود که شاهد (برادر بی جناق یاسر که البته جای برادر خودم هم هست) که توی حال (اتاق نشیمن به قول قدیمیا) منتظر ما بود که با هم بریم بیرون، نجاتبخش ما شد و با شکستن قفل در اتاق از بیرون، بعد از قریب 10 دقیقه ما رو نجات داد! این در حالی بود که واقعا اگه شاهد منزل ما نبود هیچ راه نجاتی برای ما باقی نمیموند جز شکستن کل چوبهای در اتاق اونم با دست خالی!

(توی این پست عکسها فقط جنبه تزئینی دارند)

شروع ترم جدید دانشگاه و ...

2008-07-10T15:45:00.004+08:00

امروز اولین روز کلاس دانشگاه خانومی بود. الان که دارم مینویسم رفته دانشگاه و باید سر کلاس نشسته باشه. این ترم در حقیقت ترم دوم دوره فوق لیسانسش هست (رشته روانشناسی آموزشی کودک).

خیلی روی درس و دانشگاهش حساس هست اما خدا رو شکر که در عین حال یک کدبانوی تمام عیار و باسلیقه هم هست... نتیجهء این رو هم دوستان در 3 - 4 سال اخیر با افزایش وزن بنده شاهدش بودن (یه ماشالا بگین البته). حمل بر نوشابه باز کردن و این صحبتها نشه اما توی این دیار غربت و با وجود دوری از خانواده و فامیل، خداییش نذاشته به من یکی سخت بگذره. براش آرزوی موفقیت میکنم و امیدوارم به زودی نتیجه زحماتش رو بگیره.

بنده هم که هفته قبل اولین جلسه از کلاسهای ترم چهارم (شروعی برای ترم آخر) دوره MBA رو پشت سر گذاشتم. دیگه کم کم قراره وقت کم بیارم... چون 5 تا درس برداشتم و 3 تاشون هم یکم بگی نگی مشکله! برای خودم هم آرزوی موفقیت میکنم!

این چند وقته مامان جون و باباجون (پدر و مادر خانومی) که کم از مامان و بابای خودم ندارن ما رو از تنهایی و کسالت درآوردن و مهمون ما هستن. یکشنبه (23تیر) هم به امید خدا برادر بزرگهء خانومی (محمد آقا به همراه خانواده) دارن میان و ایشالا روزهای خوبی در پیش داریم.
از طرف دیگه فردا عمو اینها (عمو امیر و عمو محمدرضا) که 5 - 6 روز پیش با خانومهاشون اومده بودن مالزی و یه 2 - 3 روزی هم سنگاپور رو دیدن، دارن از سنگاپور برمیگردن به KL و قراره که فردا صبح به سمت تهران پرواز کنن.

افتتاحیه

2008-07-09T22:56:00.007+08:00

سلام به همه دوستان و آشنایان و فامیل و ...

امروز 19 تیرماه 1387، با نام و یاد حق تعالی و ذکر یا علی، این وبلاگ رو راه اندازی کردیم تا با خاطرات تلخ و شیرینی که در زندگی روزمره با آنها روبرو می شویم، گاهی اوقات لحظاتی را هرچند کوتاه با شما عزیزان بگذرانیم. سفرهء دلمان و فراز و نشیب زندگیمان را همچون دفتری باز، پیش رویتان قرار میدهیم. امید داریم که مورد استقبال و توجه تان قرار بگیرد.

یا علی