رابطهء منفی خستگی با انرژی مثبت!

بی مقدمه بگم که خسته ام...

خسته از روزهای توی خونه موندن و درس خوندن و...

برای کسی مثل من شاید یه رکورد به حساب بیاد وقتی بجز دو سه مورد افطاری، واقعا بیشتر از یکماهه که جای خاصی نرفتیم! اونم اینجا... انصافا تو مالزی که باشین میفهمین من چی میگم! فک و فامیل که دور و ورمون نیستن، رفقا هم که بی مرام و بی معرفت مال صبحونشونه! وقتی ایران بودیم، یه روز هم توی خونه بند نمیشدم... اگه یه روز جمعه در عرض یه ماه توی خونه بودیم فوری به خانومی میگفتم که یالا پاشو بریم بیرون یه چرخی بزنیم. چیکار میشه کرد، میگن گهی پشت به زین و گهی زین به پشت!

یه بدبیاری هم داشتیم که خبر داغش رو از بی جناق (یاسر) شنیدم... اونم اینکه زمین تنیس دانشگاه رو خراب کردن! به خاطر بازسازی خوابگاههای اطرافش. دلمون خوش بود به اون زمین تنیس که تنها جایی بود که یه ورجه وورجه ای توش میکردیم و بهش علاقه داشتیم، از طرفی هم برامون مجانی درمیومد! من یکی که خیلی ناراحت شدم. چون یه روزایی میشد که واقعا هوس بازی میزد به کلمون و چون تا خونه 5 دقیقه بیشتر فاصله نداشت، فوری میرفتیم و بازی میکردیم... تا قبل از ماه رمضون یه موقع ها 4 روز در هفته میرفتیم.

از طرفی هم این استقبال وحشتناک رو که از وبلاگ میبینم دیگه واقعا خستگی به تنم میمونه. فقط یه نفر دلمو خوش کرده که دائم همهء مطالب رو میخونه و دائم هم در موردشون نظر میده؛ اونم کسی نیست جز داداش گلم، دکتر رضای عزیز... یه خوبیم که داره اینه که با وجود اینکه میدونم این روزا سرش خیلی شلوغه و 7 صبح میزنه بیرون و 10 شب برمیگرده، اما بازم نظرش رو مینویسه و ما رو دلخوش به یه خوانندهء پروپاقرص نگه میداره... بنابراین دیگه بقیه بهانه ای نمیتونن داشته باشن (که ما وقت نداشتیم و از اینجور حرفا).
خلاصه حالا که گفتم بزار بگم که حداقل از 4 تا جوون از دورو وریای خودمون از خواهرام، از بیجناق یاسر و خواهر خانومی و شاهد و پسر عمو و دختر عموها و حتی دوستای خانومی انتظار داریم که حداقل یه یادگاری رو دیوار ما بنویسن! زشته بابا... حتما خودم باید بیام خواهش کنم؟؟؟ اگه مامان و باباها هم همچین لطفی بکنن که دیگه باعث خوشبختی ماست...
همهء اینا رو گفتم، حالا ببینیم واقعا حرف ما برو داره یا نه!؟ اگر هم خدای نکرده میخواین بگین نظر دادن توی وبلاگ رو بلد نیستین، انتهای هر مطلب رو که نگاه کنید نوشته "نظرات"، روش کلیک کنید و توی صفحه ای که باز میشه هر چی دلتون میخواد در مورد وبلاگ و مطالبش و یا در مورد خود ما بنویسید! به خدا یادگاری میمونه... پشیمونی هم نداره اگه پنج دقیقه هم وقتتون رو به ما بدین! از همهء عزیزانی که مطالب این وبلاگ رو دنبال میکنن ممنونم و ازتون انرژی مثبت میطلبم!