روزهای قبل از بازی که بازهم مثل همیشه کُری خوندن ها سرجاش بود، حتی توی کوالالامپور! ما هم به نوبهء خودمون رگِ گردنمون تا حدودی ورم میکرد وقتی بعضی از طرفدارای پرسپولیس کُریِ الکی میخوندن! بگذریم... روز قبل از بازی صحبت از این شد که با دو سه تا از بچه ها بازی بریم و بازی رو توی سفارت ایران یا رستوران پرشیا ببینیم، چون توی خونه فقط میشه با اینترنت بازی رو دید و به دلیل ازدهام در سایتها ممکن بود سِروِرهای پخش مستقیم جواب نَدن (توی مالزی مجوز استفادهء آزاد از ماهواره رو نمیدن و ما نمیتونیم کانالهای ایران رو ببینیم).
خلاصه روز بازی فرارسید و من به همراه بیجناق یاسر و یکی از بچه های جدیدالورود (که استقلالی هم هست) نیم ساعت مونده به شروع بازی رفتیم سفارت.... با احترام خاصی در رو برامون باز کردن و ما هم رفتیم توی قسمت پذیرش سفارت که خالیِ خالی بود نشستیم جلوی LCD و همون موقع هم 7 - 8 نفر دیگه هم رسیدن و کم کم داشت شلوغ میشد! یه دفعه دیدیم درِ سالن باز شد و یه خانومه اومد گفت براتون مهمون داریم!!! یهویی دیدیم یه اتوبوس آدم دارن میان تو! اونم با لباسهای متحدُالشکل؛ پیراهن صورتی و شلوار طوسی. من گفتم که بعضیاشون چقدر قیافه هاشون آشناست... یه دفعه اون وَسَطا فردوسی پور اومد تو... پشت سرشم آقای اردشیر لارودی منتقد پیشکسوت و قدیمی فوتبال!
هنوز همه جاگیر نشده بودن که آقای نور (سرکنسول سفارت) اومد و گفت: "اگه موافق باشین همگی بریم رستوران پرشیا و بازی رو اونجا ببینیم، چون ما اونجا جا رزرو کردیم". ما هم گفتیم بریم آقا، یا علی. راه افتادیم و رفتیم رستوران پرشیا.
وقتی رسیدیم به رستوران، خیلی شانسی توی اونهمه میز و صندلی که اونجا بود، من همونجایی نشستم که عادل فردوسی پور هم چند ثانیه بعدش نشست روی صندلی کناری من. خلاصش اینکه بازی رو تا آخر کنار فردوسی پور دیدیم...
خلاصه روز بازی فرارسید و من به همراه بیجناق یاسر و یکی از بچه های جدیدالورود (که استقلالی هم هست) نیم ساعت مونده به شروع بازی رفتیم سفارت.... با احترام خاصی در رو برامون باز کردن و ما هم رفتیم توی قسمت پذیرش سفارت که خالیِ خالی بود نشستیم جلوی LCD و همون موقع هم 7 - 8 نفر دیگه هم رسیدن و کم کم داشت شلوغ میشد! یه دفعه دیدیم درِ سالن باز شد و یه خانومه اومد گفت براتون مهمون داریم!!! یهویی دیدیم یه اتوبوس آدم دارن میان تو! اونم با لباسهای متحدُالشکل؛ پیراهن صورتی و شلوار طوسی. من گفتم که بعضیاشون چقدر قیافه هاشون آشناست... یه دفعه اون وَسَطا فردوسی پور اومد تو... پشت سرشم آقای اردشیر لارودی منتقد پیشکسوت و قدیمی فوتبال!
هنوز همه جاگیر نشده بودن که آقای نور (سرکنسول سفارت) اومد و گفت: "اگه موافق باشین همگی بریم رستوران پرشیا و بازی رو اونجا ببینیم، چون ما اونجا جا رزرو کردیم". ما هم گفتیم بریم آقا، یا علی. راه افتادیم و رفتیم رستوران پرشیا.
وقتی رسیدیم به رستوران، خیلی شانسی توی اونهمه میز و صندلی که اونجا بود، من همونجایی نشستم که عادل فردوسی پور هم چند ثانیه بعدش نشست روی صندلی کناری من. خلاصش اینکه بازی رو تا آخر کنار فردوسی پور دیدیم...
۱ نظر:
سلام سید عزیزم
ایولا بابا
جای من واقعا اونجا خالی بود،
ولی خداییش این مساوی مفت چنگتون ،خوب قسر در رفتینا
ولی از الان بگم بازی برگشت ازاین خبر مبرا نیستا
راستی فهمیدی عادل قرمزه یا آبیه یا اینکه بروز نداد؟
مخلصیم
ارسال یک نظر